[Fiction]Pacific Rim : In my dreams

Standard
Fiction : In my Dreams..
Pairing : Becket bros.
Writer : Zol Redfox
… ผมเชื่อว่าทุกคนเคยฝัน …
ฝันที่แม้ว่ามันจะดีมากหรือร้ายขนาดไหนมันก็เป็นเพียงสิ่งในจินตานาการหรือความทรงจำของเราเท่านั้น
….ผมเองก็ด้วย….
ทั้งฝันดีและฝันร้าย

 

   ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดคอกลมนั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทางสะลึมสะลือคล้ายเพิ่ง ตื่นนอน  เขายกมือขึ้นป้องปากเมื่อหาวออกมาวอดใหญ่ หลังมือยกขึ้นขยี้เปลือกตาแผ่วเบาก่อนจะกะพริบตาถี่ๆ ปรับภาพที่มองให้ชัดเจนยิ่งขึ้น  สิ่งแรกที่เขาคิดถามกับตัวเองไม่ใช่ประโยคที่ว่า ตอนนี้กี่โมงแล้วนะ?’ แต่กลับเป็น นอนต่ออีกหน่อยแล้วกัน’ …  เจ้าของเลือนผมสีทองปล่อยตัวลงนอนเหยียดบนเตียงอีกครั้ง ใบหน้าจมลงบนหมอนแทบจะทันที…

 

   ไม่กี่วินาทีต่อมา..แทนที่ชายหนุ่มขี้เซาจะได้นอนหลับอย่างสมใจ กลับถูกขัดด้วยเสียงร้องครางเบาๆ จนทำให้เขาต้องลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง  เขาพยายามฟังให้แน่ใจว่าไม่ได้หูแว่วไปเอง .. เสียงร้องออกมาเบาๆ คล้ายกับกำลังสะอื้น… แยนซีก้มตัวลงมองไปยังต้นเสียงนั่น … ชายอีกคนที่หน้าตาคล้ายกับเขากำลังนอนขมวดคิ้วอยู่ที่เตียงชั้นล่าง

 

“ราล..”

 

   เสียงเอ่ยแผ่วเบาเรียกชื่อน้องชายที่ตอนนี้ขมวดคิ้วหนักยิ่งกว่าเดิม… แยนซีตัดสินใจปีนลงไปหาผู้เป็นน้อง  มือหนายกขึ้นลูบศีรษะอย่างเบาๆ ปลอบประโลมเพื่อให้คนที่กำลังนอนอยู่รู้สึกดีขึ้นได้บ้าง…ชายหนุ่มนั่งลง บนเตียงข้างๆ ของน้องชายที่ตอนนี้หันตัวพลิกหนีไปอีกทางแล้ว.. …

 

“เฮ้.. ”

 

   ดูท่าทางน้องชายของเขาจะไม่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย… แยนซีก้มลงใกล้ๆกับอีกฝ่ายแล้วจุมพิตลงที่ข้างขมับ .. เขาพูดออกมาเบาๆ ข้างใบหูหลังจากละใบหน้าออกมาแล้ว..

 

“พี่อยู่นี่แล้ว.. ราลีห์”
………………
……..
….
..
..
   เสียงสะอื้นปลุกเด็กชายที่กำลังนอนอยู่ให้ตื่นขึ้น.. แยนซีมองไปยังเด็กชายตัวเล็กที่ตอนนี้เกาะอยู่ที่ข้างเตียงของเขา แค่มองหน้าผู้เป็นน้องเขาก็รู้ได้แทบจะทันทีว่าน้องชายของเขาฝันร้ายมาอีก แล้วแน่ๆ

 

“แยนซี…”

 

   ราลีห์เอ่ยชื่อผู้เป็นพี่ออกมาแผ่วเบา เขาแทบจะพุ่งเข้าไปกอดพี่ชายในทันที…  แยนซีอุ้มน้องชายที่ตัวเล็กกว่าเขาขึ้นมาบนเตียงแล้วปล่อยให้นั่งลงข้างๆ … อันที่จริงแล้วทั้งคู่อายุไม่ได้ห่างกันมากเสียเท่าไหร่ แต่สำหรับแยนซี.. เขามักจะมองราลีห์เป็นเด็กชายตัวน้อยๆ อยู่เสมอ  นั่นจึงไม่แปลกเลยว่าทำไมพี่ชายอย่างแยนซีจึงเลือกอุ้มผู้เป็นน้องแทนที่จะ ปล่อยให้อีกคนปีนขึ้นมาเอง
   ราลีห์เม้มปากเล็กน้อย เพียงมองใบหน้าก็สามารถทราบได้ว่าตอนนี้เขาไม่อยากกลับห้องของตัวเอง…  แยนซีหัวเราะออกมาเบาๆ แต่แทนที่จะทำให้เด็กชายอีกคนรู้สึกผ่อนคลาย กลับกลายเป็นใบหน้าที่บูดบึ้งแทน

 

“พี่หัวเราะอะไร?”
“…ไม่มีอะไรหรอกราล..”

 

   แยนซียิ้มออกมาเล็กน้อยขณะตอบน้องชายของเขาไป  มือยกขึ้นยีเลือนผมสีทองของอีกคนเบาๆ … พร้อมกับประโยคที่บอกให้เข้านอน  แต่ดูเหมือนว่าราลีห์ยังไม่อยากจะนอนเสียเท่าไหร่ในตอนนี้..ก็เพราะเขาเพิ่ง ฝันร้ายมานี่  …

 

“ไม่เอา…”
“พี่อยู่นี่แล้ว.. นายไม่ต้องกลัวอะไรแล้วราลีห์”

 

   ผู้เป็นน้องจ้องมองพี่ชายของเขาที่กำลังยิ้มอย่างไม่ละสายตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยตัวลงนอนในที่สุด… แยนซีหัวเราะออกมาอีกครั้ง  เขารู้สึกรักและเอ็นดูราลีห์มาก  มากเสียจนไม่สามารถหาคำพูดมาอธิบายได้…
   ถ้าหากน้องชายของเขาโตไป จะยังกล้ามานอนกับเขาแบบนี้อยู่ไหมนะ? … ราลีห์ยังคงมองแยนซีเหมือนกำลังถามว่า ‘พี่หัวเราะอะไรอีกแล้ว?’  คิ้วขมวดมุ่นมองคล้ายกับไม่พอใจหน่อยๆ ที่พี่มักจะหัวเราะเขาแบบนั้น..ไม่เห็นจะมีเหตุผลอะไรเลย

 

“รู้ไหมว่านายพูดแบบนั้นทุกครั้งที่ฝันร้าย..”
“..พี่เองก็พูดแบบนั้นทุกครั้งเหมือนกันนั่นแหละ”
   ราลีห์เม้มปากอีกครั้งก่อนจะเป่าลมจนแก้มพองขึ้นคล้ายกับปลาที่สามารถพองลม ได้ และนั่น…ก็เป็นอีกครั้งที่แยนซีหัวเราะ..หัวเราะให้กับท่าทางของราลีห์… เขานอนลงข้างๆ กับน้องชายในที่สุด  มือยกขึ้นลูบหลังศีรษะอีกคนอย่างเอ็นดูขณะเขยิบตัวเข้าไปนอนใกล้ๆ  ริมฝีปากประทับลงแนบกับหน้าผากเล็ก.. ราลีห์ปิดเปลือกตาลงช้าๆ พร้อมกับประโยคสั้นๆ ของแยนซีที่เอ่ยออกมา
“ฝันดี ราลีห์..”
………………
……….…..
…..…..
……..
….
..
..
   ราลีห์ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ เขารู้สึกได้ถึงเสียงลมหายใจที่อยู่ใกล้กับเขามาก…มากเสียจนน่าแปลกใจ  นัยน์ตาสีฟ้าพยายามปรับภาพตรงหน้าให้ชัดเจนยิ่งขึ้น และสิ่งที่เขาเห็นก็แทบทำให้เขาชะงัก..
   ‘แยนซ์?’  พี่ชายของเขากำลังนอนเบียดอยู่บนเตียง… อะไรกัน? ทำไมแยนซีมานอนอยู่ตรงนี้? … คำถามมากมายที่อยู่ในหัวซึ่งเขาหาคำตอบไม่ได้เลยสักคำถามเดียว… แต่เหนือสิ่งอื่นใด..ตอนนี้เขาควรจะปลุกแยนซีก่อน

 

“แยนซ์… แยนซี..ตื่นได้แล้ว”

 

…. ราลีห์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ๆ เขาเกือบลืมไปว่าพี่ชายของเขานั้นขี้เซามากขนาดไหน.. มือข้างซ้ายยกขึ้นตบๆ แก้มเรียกให้อีกคนตื่น แต่วินาทีต่อมาไม่รู้เป็นเพราอะไร.. ราลีห์กลับแกล้งดึงแก้มของแยนซียืดออก เขายิ้มออกมาในที่สุดขณะมองอีกคนที่ไม่มีท่าทีจะยอมตื่นเลยแม้แต่น้อย

 

“แยนซีตื่นได้แล้วน่า!”
“ขออีก 5 นาที”
“ไม่เอาน่ะแยนซ์ นี่พี่นอนเตียงฉันอยู่นะ”
“……..”

 

   ประโยคนั้นของราลีห์ทำให้แยนซียอมขยับตัวเล็กน้อย มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าตัวเองถูไปมาช้าๆ คิ้วขมวดเข้าหากันเพราะยังไม่อยากจะตื่น..

 

“พี่อธิบายฉันมาก่อนว่าทำไมมานอนตรงนี้”
“เมื่อคืน…นาย…Zzzzz ”

 

   ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบประโยค เสียงสัญญาณก็ขาดหายไปเสียแล้ว… ไม่น่าเชื่อว่าแยนซีจะขี้เซามากถึงขนาดนี้  ราลีห์แอบเบ้ปาก เขาเขย่าไหล่อีกคนเป็นการปลุกให้ตื่น…
   แยนซีปรือตามองอีกครั้ง ..มองน้องชายตรงหน้าที่ต้องการจะทราบคำตอบเสียให้ได้  …. เสียงตอบกลับไปงึมงำจนแทบจะจับประโยคไม่ได้ของแยนซีทำให้ราลีห์ประหลาดใจ เมื่อคำตอบของพี่ชายของเขานั้นคือ..

 

“นายฝันร้าย”
“…?”

 

   เขาเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้รับคำตอบที่แม้แต่ตัวเขาเองก็แปลกใจ.. ฝันร้าย?  ทั้งที่เขาไม่ได้ฝันร้ายมานานมากแล้วแท้ๆ …… แยนซีกลิ้งตัวลงไปยืนกับพื้นในที่สุดก่อนจะยืดและเหยียดตัวดึงกล้ามเนื้อของ ตัวเองคล้ายกับเป็นการปลุกร่างกายให้ตื่นขึ้น
   ราลีห์นั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับเงยหน้ามองพี่ชาย ..ตอนนี้เขากำลังคิดว่าเมื่อคืนนึ้แอบทำตัวเหมือนตอนเด็กๆ ไปรึเปล่า.. แต่ดูจากท่าทางของแยนซีแล้ว เขาคงไม่ได้ทำอะไรเหมือนเด็กไป

 

“พี่ยังคงปลอบฉันทุกครั้งเหมือนเดิมเลย แยนซี”
“ก็คง…จนกว่านายจะโต”
“ฉันโตแล้วน่ะ! มีแต่พี่ที่ยังมองฉันเป็นเด็ก”
“…แบบนั้นฉันคงต้องเจอเด็กน้อยราลีห์ในการล่องแล้วล่ะมั้ง”

 

แยนซีหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างที่เขามักจะทำบ่อยๆ .. รอยยิ้มผุดขึ้นเล็กน้อย เมื่อน้องชายของเขาเถียงออกมาแบบนั้น… แยนซีต้องการจะพูด..พูดเหมือนครั้งที่ผ่านๆ มา .. เบ็คเก็ตคนพี่ชั่งใจอยู่สักพักหนึ่งจนทำให้อีกคนต้องเอ่ยถามออกมา…… ในที่สุดผู้เป็นพี่จึงยอมกล่าวออกไป

 

ฉันจะอยู่กับนายเสมอ.. ตราบเท่าที่นายต้องการ ราลีห์”
 
———————————————–

 

    ราลีห์สะดุ้งตื่นในตอนกลางคืนที่เงียบสะงัด.. เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมสูดหายใจเข้าออกลึกๆ … มันเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกแปลกได้ขนาดนี้…แปลกจนไม่สามารถอธิบายออกมา ได้

 

“แยนซ์…”

 

เสียงเอ่ยเรียกพี่ชายที่ดังเหมือนกำลังจะถามคำถาม.. ความรู้สึกเจ็บแปล๊บที่แขนซ้ายอย่างที่ไม่เคยเป็น…  ฝัน? …ฝันซ้ำไปซ้ำมาจนแยกแยะไม่ออกว่าเรื่องไหนจริงหรือไม่จริง… สำหรับราลีห์มันคือเรื่องจริงที่เคยเกิดขึ้นกับเขาทั้งหมด…

 

“แยนซี พี่ยังนอนอยู่ใช่ไหม?”

 

   ราลีห์ลุกขึ้นยืนและมองไปยังเตียงชั้นบนที่ตอนนี้ว่างเปล่า…น่าแปลกใจที่ แยนซีตื่นก่อนเขา… น่าแปลกใจที่ทุกครั้ง เขาจะตื่นมาเจอพี่ชายนอนอยู่ชั้นบนแทนที่จะเจอความว่างเปล่าแบบนี้ .. … น่าแปลก…

 

“…..”

 

   เบ็คเก็ตคนน้องยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองพลางคิดทบทวน… เหตุผลที่เขายังรู้สึกเจ็บแขนข้างซ้ายอยู่ เหตุผลที่เตียงชั้นบนนั้นว่างเปล่า…เหตุผลที่เขาไม่เห็นหน้าแยนซี..…ทั้งหมด…คือฝันร้ายของ ราลีห์ เบ็คเก็ต เมื่อเขาต้องมาเผชิญหน้ากับความจริง

 

..ฉันอยู่ตรงนี้แต่นายแค่ไม่เห็นฉัน..
…ฉันอยู่ตรงนี้แต่นายแค่ไม่ได้ยินฉัน…
ฉันอยู่ตรงนี้แต่นายแค่ไม่สามารถสัมผัสฉัน
..ฉันยังอยู่ตรงนี้เสมอเด็กน้อย..
..ฉันไม่อยากจากนายไป..
 
   ราลีห์รู้สึกได้ถึงบางอย่าง ความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน… ถึงแม้จะฝันอีกสักกี่ครั้ง แต่การที่เขาจะมองเห็นใบหน้าของพี่ชาย ได้พูดคุยกับแยนซีได้คงเป็นเพียงในความฝันของเขาเท่านั้น… … ไม่ว่าอีกสักกี่ครั้งเมื่อเขาตื่น..มันยังคงเป็นฝันร้ายสำหรับเขาเสมอ เมื่อแยนซี เบ็คเก็ตไม่ได้อยู่กับเขาอีกต่อไปแล้ว

 

..นายยังเจอฉันได้เสมอ… ราล..
….หลับตาลงนายจะได้พบกับฉัน….
ในฝันดีของนาย

 

———————————————–

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s