[OUAT]Heroes and Villains (CaptainFire)

Standard
Title : Heroes and Villains
Paring :Killian Jones l Captain Hook / Baelfire l Neal Cassidy
Series : Once Upon A Time
Writer : Zol Redfox

* Warning Semi-canon

 

     ข้าเคยฝันเอาไว้ว่าสักวันข้าจะเป็นโจรสลัดที่ยิ่งใหญ่ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมข้าถึงเลือกที่จะเป็นลูกเรือให้กับกัปตันแบล็คเบอร์ด โจรสลัดที่น่าเกรงขามมากที่สุดในศตวรรษแต่เพราะข้าเป็นคนไม่สมประกอบ ข้ามีเพียงมือข้างเดียวนั่นถึงทำให้ใครต่อใครเรียกข้าว่า ‘ฮุค’ ข้ามีชื่อไม่ต่างจากใครอื่น แต่ในเมื่อพวกเขาพอใจข้าจะให้เรียกดังที่ต้องการ นับวันชื่อของข้าเริ่มหายไปแม้แต่ตัวข้าเอง.. ลืมว่าเคยคือใคร ลืมว่าเป้าหมายคืออะไร สุดท้ายข้าคงเป็นได้เพียงคนขลาดคอยรับใช้โจรสลัดบนเรือโจลี่ โรเจอร์
     ความฝันคือสิ่งสวยงามเสมอเพียงแต่คนอย่างข้าไม่สามารถทำให้กลายเป็นจริงได้ ล่องเรือของตัวเองไปกับเหล่าลูกเรือ มีใครสักคนเคียงข้าง เคียงบ่าเคียงไหล่.. นั่นคือสิ่งที่ข้าฝันถึงในช่วงแรก ในช่วงก่อนที่ข้าจะโดนใช้งานหนักขึ้น ความฝันกลายมาเป็นเรื่องไร้สาระ กัปตันแบล็คเบอร์ดทำให้ข้าเห็นว่าแท้จริงตัวตนของข้าเป็นได้เพียงลูกเรือ ความหวัง…ความฝัน.. ค่อยๆ สูญหายไป
       “ฮุค! ข้าสั่งให้เจ้าขัดดาดฟ้าเรือให้เสร็จก่อนที่ข้าและคนอื่นกลับมานี่มัวโอ้เอ้ทำสิ่งใดอยู่? หรือจะเล่นเป็นกัปตันฮุคบนเรือของข้า”
       “ข้ากำลังเร่งทำอยู่กัปตัน อีกไม่นานคงเสร็จ”
     สายตาของฮุคหลุบลงมองพื้นเรือ เขาไม่อาจสบดวงตาน่าเกรงขามนั่นได้เลยเมื่อความกลัวกำลงก่อตัวขึ้น มือขวากระชับจับแปรงขัดเรือเอาไว้จนแน่นก่อนจะพาตนเองกลับไปขัดพื้นเรือโจลี่ โรเจอร์อีกครั้งท่ามกลางเสียงหัวเราะของกัปตันเรือและคนอื่นที่อยู่ด้วยอีกสองสามคน – ฮุคได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตนจนสุดความสามารถแต่แล้วเสียงภาชนะแตกกลับดังขึ้น ลูกเรือคนหนึ่งจงใจปล่อยขวดเหล้าหล่นกระทบกับพื้นจนแตกกระจาย เศษแก้วกระเด็นไปทั่วบริเวณไม่ต่างจากเครื่องดื่มภายในขวด
       “ฮุค!!”
     เจ้าของชื่อรีบลุกพรวดพราดขึ้นมาจากหัวเรือเพื่อมาตรงจุดที่มีเศษแก้วแตกกระจาย ความประมาททำให้เขาสะดุดล้มกลิ้งลงจากบันไดมาหยุดอยู่ที่ชั้นล่างเรียกเสียงหัวเราะให้กับเหล่าโจรสลัดได้เป็นอย่างดียกเว้นแบล็คเบอร์ดที่ยิ้มกริ่ม เขาเดินเข้าหาฮุคเนิบช้าแต่เสียงกระทบของโลหะและปลอกดาบก็ทำให้เกิดเสียงดัง ชายหนุ่มกะพริบตามองรองเท้าบู๊ทหนังที่เข้ามาจนใกล้กับเสียงที่เอ่ยบอกให้ตนลุกขึ้น ฮุคยันตัวเล็กน้อยแต่เพราะเศษแก้วที่กระจายอยู่ทั่วบริเวณฝ่ามือจึงโดนบาดเป็นแผลฉกรรจ์ โลหิตซึมออกมาตามเนื้อแผล มือของเขาสั่นระริกแต่พอรู้สึกตัวอีกทีรองเท้าของกัปตันเรือกลับกำลังแตะใบหน้าของเขาให้เชิดขึ้นอยู่
       “จัดการให้เรียบร้อยก่อนที่ข้าจะกลับมา มิเช่นนั้นเจ้าจะเจ็บมากกว่าแผลแก้วบาดนั่น”
     เขากล่าวบอกด้วยน้ำเสียงเป็นเชิงข่มขู่แต่เรียบนิ่ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้ากัปตันสุดโฉดก่อนที่เขาจะพาตัวเองเดินลงจากเรือโจลี่ โรเจอร์ทิ้งให้ฮุคอยู่บนนั้นเพียงลำพัง
     เสียงสูดหายใจดังเข้าออกเนิบช้า ฮุคคงบอกไม่ได้ว่าอารมณ์ของตนในตอนนี้เป็นอย่างไร ลึกๆ แล้วหัวใจนั้นสั่นสะท้านไปหมดความอดกลั้นและเศร้าสลดก่อตัวเพิ่มมากขึ้น ความฝันที่เคยมีกลับกลายเป็นภาพอันเลือนราง … – นับตั้งแต่ที่เขาขึ้นมาบนเรือโจลี่ โรเจอร์นี่ก็ผ่านไปหลายปีแล้ว4 ปี หรือบางทีอาจ 5 ปี เขาลืมไปเกือบหมดบางทีการเป็นโจรสลัดบนเรือลำนี้อาจเป็นเวลามากกว่าครึ่งชีวิต กี่ปีแล้วนะ…
     สุดท้ายฮุคกลับใช้เวลาตลอดทั้งวันในการทำความสะอาดดาดฟ้าเรือโจลี่ โรเจอร์ โดยไม่ได้พักเหนื่อย กว่าจะได้พักลูกเรือทุกคนก็กลับขึ้นเรือมานอนกันเสียหมดแล้ว เวลานี้จะมีร้านค้าสักร้านเปิดอยู่บ้างหรือไม่เขาไม่อาจทราบได้แต่ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาจะถือโอกาสออกไปหาความสนุกเล็กๆ น้อยๆ เสียหน่อย กัปตันแบล็คเบอร์ดคงไม่ว่าอะไร แต่ฮุคกลับไม่รู้เลยว่าสายตาแข็งกร้าวนั้นกำลังจับจ้องเขาอยู่
     ข้าหวังเอาไว้ว่าสักวันข้าอาจจะมีเพื่อนสักคน เพื่อนที่สามารถไปด้วยกันเข้าใจกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับข้า…ตอนนี้คงยังไม่พบ… ในความจริงแล้วข้ามีเพื่อน ลูกเรือบนโจลี่ โรเจอร์นับเป็นเพื่อนทั้งหมดแต่พวกเขามักกลั่นแกล้งข้าเสียมากกว่าการเอาใจใส่ นี่อาจเป็นแบบแผนของโจรสลัด สิ่งเดียวที่ลูกเรือรักคือสมบัติและตนเอง แม้ปากจะบอกว่ารักกัปตันและเรือมากเพียงใดแต่ในใจลึกๆ หากกัปตันไร้ซึ่งความสามารถพวกเขาคงไม่เอ่ยคำคำนี้ ข้าไม่สามารถเป็นได้.. ไม่อาจเป็นกัปตันที่องอาจและน่าเกรงขาม .. สิ่งที่ข้ามีคือความกลัว ข้ากลัวกัปตันแบล็คเบอร์ดเพราะข้าไร้ซึ่งความสามารถ ข้าทำได้เพียงอย่างเดียวคือรับใช้
     ฮุคใช้เวลาสักพักหนึ่งจึงหาโรงแรมเล็กๆ มานั่งพักหายใจได้ เขานั่งที่เคาท์เตอร์เครื่องดื่มสั่งนมแพะมาหนึ่งแก้ว การที่ได้ดื่มนมแพะทำให้เขายิ้มแย้มได้อีกครั้ง ช่างเป็นคนที่แตกต่างจากโจรสลัดคนอื่นที่ดื่มของมึนเมาเคล้านารีสำหรับฮุคแล้วเขาไม่เคยมีโอกาสนั้นและคงไม่มี  – โจรสลัดหนุ่มคงไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีสายตาจากใครบางคนกำลังจ้องมาทางนี้ สายตาที่มาจากลูกค้าซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารตัวโตกับกลุ่มเพื่อนอีกสามคนแต่เขากลับไม่มีท่าทีจะเข้าไปเอ่ยทักหรือทำสิ่งอื่นใดนอกจากจ้องมองในบางที
       “นี่ของเจ้า”
       “ข้าสั่งเพียงแก้วเดียว?”
   โจรสลัดหนุ่มแสดงสีหน้าฉงนจนคิ้วขมวดเป็นปม แก้วเครื่องดื่มแก้วใหม่ที่วางอยู่ตรงหน้าทำให้เขาต้องหยิบขึ้นมาดมและพบว่านั้นคือนมแพะอีกแก้วหนึ่ง เขาเม้มริมฝีปากรอฟังคำตอบของเจ้าของโรงแรมแต่กลับมาเพียงประโยคที่ไม่ชัดเจนเพียงเท่านั้น ‘มีคนจ่ายค่าเครื่องดื่มนี้ให้กับเจ้า’ – หากเป็นบุคคลทั่วไปเมื่อไม่ทราบที่มาแน่ชัดคงไม่ริดื่มเครื่องดื่มซึ่งได้มาแต่สำหรับฮุคซึ่งมีเงินอันน้อยนิดแถมไม่ได้ทานอาหารจนอิ่มท้องการได้รับนมแพะอีกแก้วนับเป็นโชคเขาจึงดื่มไปอย่างไม่ลังเลโดยนึกขอบคุณอยู่ในใจ
     ความสนุกสิ้นสุดลงเมื่อเวลาผ่านไปจนใกล้รุ่งสาง เจ้าของโรงแรมไม่ได้ปลุกหรือไล่โจรสลัดแสนน่าสงสารคนนี้แต่กลับนำผ้ามาคลุมห่มร่างเอาไว้ให้ – ฮุคสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงไก่ขันช่วงตอนตีสี่ ผมยุ่งเหยิงกระเซิงจนเสียทรงไม่ต่างจากสภาพสะลึมสะลือแถมเดินตุปัดตุเป๋ออกจากโรงแรมเพื่อกลับเรือโจลี่ โรเจอร์  เขากลับมาถึงทันเวลาเรือออก กัปตันแบล็คเบอร์ดเองก็ไม่ได้ว่าอะไรตนแต่ไล่ให้ไปเตรียมนำเรือออกจากท่าเพราะพระอาทิตย์ใกล้ขึ้นแล้ว.. เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยโจลี่ โรเจอร์จึงแล่นออกจากฝั่งทันเวลาพระอาทิตย์ขึ้นโดยมีฮุคเป็นคนบังคับเรือ
       “เจ้ากลับมาเสียเช้าฮุค อย่าบอกข้าว่ามั่วแต่อ้อยอิ่งจนลืมเวลา”
       “ข้า..ข้าไม่กล้าทำเช่นนั้นกัปตัน ข้าคงเหนื่อย..”
       “ไม่ๆ ฮุค ข้าไม่ต้องการฟังคำแก้ตัว ขับเรือพาข้าไปยังจุดหมายก็พอ”
   แบล็คเบอร์ดขยี้ผมอันยุ่งกระเซิงของฮุคจนฟู เสียงหัวเราะอันน่ารังเกียจดังขึ้นก่อนที่กัปตันเรือจะกล่าวปราศรัยประจำวันด้วยประโยคอันแสนฮึกเหิมและน่าเกรงขาม สำหรับฮุคในตอนนี้เขาเริ่มเฉยชาต่อสิ่งที่กัปตันกระทำเป็นประจำทุกเช้า มือขวาซึ่งสวมแหวนยกขึ้นสางเรือนผมสีเข้มให้เข้าทรงแม้ไม่ดูดีแต่ก็ทำให้ไม่น่าตลกจนใครต่อใครหัวเราะ ฮุคทำได้แต่มองดูเหล่าลูกเรือจากตรงนี้ มองแผ่นหลังกัปตันโจรสลัดด้วยความเงียบเชียบจนลืมความเจ็บปวดและการอักเสบภายใต้ผ้าพันแผลที่กำลังก่อตัวขึ้น
     หนึ่งเดือนผ่านไป โจลี่ โรเจอร์และเหล่าโจรสลัดจึงได้กลับเข้าฝั่งอีกครั้ง ฮุคล้มป่วยเพราะอาการอักเสบที่มือในช่วงสัปดาห์แรกของการเดินทางนั่นทำให้เขาไม่สามารถทำสิ่งใดได้มากแต่แบล็คเบอร์ดกลับยังคงใช้งานเขาไม่ต่างจากปกติ ในตอนนั้นโจรสลัดหนุ่มกลัว..กลัวที่ตนอาจจะต้องเสียมือไปอีกข้างหากเป็นเช่นนั้นเขาคงไม่สามารถกระทำสิ่งใดได้อีกและคงถูกขับไสไล่ส่ง แต่ช่วงสัปดาห์ต่อมาอาการจากบาดแผลจึงเริ่มดีขึ้นต้องขอบคุณแพทย์ฝึกหัดที่อาศัยเรือเดินทางไปยังดินแดนอันห่างไกล – ในตอนนี้ฮุคดีขึ้นมากพอที่จะแบกหามของลงจากเรือและเก็บกวาดห้องสมบัติตามคำสั่งของกัปตัน  ฮุคอาจเป็นบุคคลเดียวที่แบล็คเบอร์ดวางใจนั่นเพราะความขลาดกลัวทำให้ชายหนุ่มไม่กล้าขโมยของในห้องสมบัตินั้นแม้แต่ชิ้นเดียวยกเว้นจะถึงเวลาแจกจ่ายของ ซึ่งฮุคไม่ได้อะไรมากมายเท่าใดนัก..แต่อย่างน้อยเขาก็มีเงินออมเก็บไว้สำหรับจับจ่ายใช้สอย…สำหรับอนาคตที่เขาไม่อาจทราบได้เลยว่าจะเป็นอย่างไร
     ฮุคใช้เวลาพักผ่อนยามเที่ยงกับตัวเองและเครื่องดื่มสุดที่รักในกระติกเครื่องดื่ม มันทำให้เขายิ้มได้ทุกครั้ง.. เขารัก… อาจเป็นสิ่งเดียวในโลกที่เขารัก…
     กัปตันแบล็คเบอร์ดเรียกรวมพลในช่วงบ่ายแก่ๆ ฮุคได้รับมอบหมายงานใหม่เมื่อถูกเรียกตัวนั่นคือการไปซื้อเครื่องประดับราคาแพงที่สุดในเมือง เล่นทำให้ชายหนุ่มแสดงสีหน้าฉงนแต่มิทันได้เอ่ยถามหรือขัดก็ดันถูกตะเพิดไล่ออกจากเรือเสียนี่.. เขาไม่อาจเข้าใจได้ว่าแบล็คเบอร์ดกำลังทำสิ่งใดอยู่ ในเมื่อการเดินทางครั้งนี้ได้สมบัติมาก็มากแต่ทำไมถึงใช้ให้เขาออกไปหาเครื่องประดับราคาแพงในเมืองอีก .. คิดไปก็เท่านั้นเพราะสุดท้ายเขาทำได้แค่ทำตาม
     โจรสลัดหนุ่มใช้เวลาตลอดบ่ายเพื่อหาร้านค้า ซักถามมูลค่าเทียบกับชิ้นสิ่งของร้านแล้วร้านเล่าแต่ไม่มีชิ้นไหนที่เตะตาของเขาเลยแม้แต่น้อย การถูกไล่ออกมาแบบนั้นกัปตันอาจแค่ต้องการให้เขาอยู่ห่างจากเรือ..ทุกคนอาจกำลังสนุกอยู่ก็ได้
       “ข้าเห็นเจ้านั่งกลุ้มมาได้สักพักแล้ว”
     สาวเสริฟประจำร้านเอ่ยทักขณะวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ ครั้งนี้ฮุคดื่มนมวัวธรรมดาเนื่องจากต้องการประหยัดค่าใช้จ่าย ในอาทิตย์หน้าพวกเขาต้องเดินทางไปยังดินแดนอื่นซึ่งนั่นอาจต้องใช้เงินจำนวนมากในการแลกเปลี่ยนของเขาไม่ได้เอ่ยตอบหญิงสาวคนนั้นแต่กลับเงยหน้ามองทำตาปริบๆ รอยยิ้มเก้อปรากฏขึ้นให้เห็นก่อนที่จะถูกแก้วใบโตปิดไป
       “เจ้าพอจะรู้จักร้านขายเครื่องประดับคุณภาพดีราคาแพงบางไหม?”
       “ถ้าเจ้ากำลังหาร้านข้าคงบอกได้ว่าเจ้าจะไม่เจอ แต่มีกระท่อมในป่าของชายชรานามว่า ‘ออบส์’ ได้ข่าวว่าเครื่องประดับนั้นเนื้อดีแต่ราคาแพง ข้าเพียงฟังมาไม่รู้ว่าจริงไหม’”
     ฮุคฟังอย่างใจจดใจจ่อ เขาหยิบถุงเงินขึ้นเพื่อจ่ายค่าข่าวสารอย่างที่ควรทำแต่สาวเสริฟกลับโบกปัดมือพร้อมรอยยิ้มแถมบีบแก้มของสลัดหนุ่มอย่างหมั่นเขี้ยว ‘ฟรีสำหรับเจ้า’ เธอบอกก่อนจะปลีกตัวออกไป โดยที่ฮุคไม่รู้เลยว่า ‘ฟรี’ ของสาวเสริฟนั้นเป็นเพราะมีใครบางคนจ่ายเงินเพื่อให้เธอมาบอกข้อมูล
     เมื่อเครื่องดื่มหมดแก้วแล้วชายหนุ่มถึงออกเดินทางก่อนที่ฟ้าจะมืด มองดูแล้วคงถึงกระท่อมนั้นค่ำพอดี แต่ไม่เป็นไร..เขามีกริชเล่มเล็ก หากเกิดเรื่องกริชจะช่วยชีวิตเขา .. – ฮุคไม่เคยฝึกใช้อาวุธมาก่อน เขาเคยหวังเอาไว้ว่าสักวันจะได้ฝึกและพัฒนาฝีมือเป็นโจรสลัดแสนยิ่งใหญ่แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้จับก็เป็นเพียงไม้ถูพื้นกับแปรงขัด ความสามารถด้านการต่อสู้ที่เป็นศูนย์คงเข้าขั้นติดลบในขณะที่ด้านครัวเรือนและการทำความสะอาดสูงขึ้นเรื่อยๆ คิดแล้วตัวเองนั้นช่างเป็นคนที่น่าสงสารเหลือเกิน
     ชายหนุ่มเดินมาตามเส้นทางจนสิ้นสุดสายการเดินดังนั้นเขาถึงเข้าป่าโดยไม่พยายามออกนอกเส้นทางแม้จะมีความสามารถในการเดินป่าอยู่บ้างแต่ฮุคก็ไม่ต้องการหลงหากเดินผิดทิศ  เขาใช้เวลาราวๆ 20 นาทีจึงเจอกระท่อมหลังเล็ก ด้านหน้ามีราวแขวนเสื้อผ้ากับกองเพลิงซึ่งเพิ่งดับได้ไม่นาน เขาชะโงกหน้ามองดูภายในบ้านแน่นอนว่าต้องมองซ้ายมองขวาสำรวจรอบด้านเพื่อความปลอดภัย ไม่ทันที่เขาจะได้วางมือลงบนประตูบ้าน ‘ออบส์’ ผู้เป็นเจ้าของกลับเปิดออกมาต้อนรับเขาเสียแล้ว
       “เจ้ามาถึงที่นี่คงกำลังตามหาบางสิ่งอยู่”
       “ข้ากำลังตามหาเครื่องประดับ”
       “เข้ามาด้านในก่อนแล้วเราจะได้คุยกัน”
     เจ้าของบ้านยังดูไม่ชราดังที่สาวเสริฟบอกแก่ฮุค เขามีเรือนผมยาวรุงรังไม่ต่างจากหนวดเครา เสื้อแขนยาวที่ถูกพับดึงเผยให้เห็นรอยสัญลักษณ์บางอย่างที่ข้อมือ .. ฮุคมิได้กล่าวถามเพราะเป้าหมายของเขาคือการแลกเปลี่ยนของแล้วกลับโจลี่ โรเจอร์    แก้วเครื่องดื่มถูกวางไว้ที่ข้างโต๊ะจนเกิดเสียงกระทบตามด้วยร่างเจ้าขอบ้านที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หยาบแข็งซึ่งสานจากไม้ สายตาของเขาจับจ้องโจรสลัดที่นั่งมองตาปริบๆ ดูเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์เลยแม้แต่น้อย
       “เจ้าอาจไม่รู้ว่าที่นี่สินค้าไม่ได้จ่ายด้วยเงินทองแต่จ่ายด้วยสิ่งที่มีมูลค่าเท่าเทียมกัน เจ้าสามารถดูเครื่องประดับเหล่านั้นก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ ของทั้งหมดเป็นสิ่งที่ข้าลงแรงหามาและข้าซื่อสัตย์ต่อเจ้า”
     ฮุคทำตามที่ชายอีกคนบอกเมื่อเขาให้สัญญาณแก่ตน ของเหล่านั้นวางอยู่บนชั้นด้านหลัง .. ความระแวงยังคงมีสำหรับสลัดหนุ่ม เขาหันมามองในบางครั้งทำท่าลุกลี้ลุกลนจนเจ้าของบ้านอาจคิดว่าเครื่องประดับเหล่านั้นจะถูกขโมยในไม่ช้า สำหรับฮุคที่เป็นโจรสลัดเขาเคยปฏิญาณกับตนเองว่าหากไม่อับจนหนทางจะไม่มีวันปล้นบนบกเช่นโจรป่าดังนั้นเจ้าของบ้านคงวางใจได้ถ้าทราบ
     เครื่องประดับในกล่องวางเรียงกันอย่าสวยงามทั้งแหวน สร้อยคอ สร้อยข้อมือหรือแม้แต่ตุ้มหู ทุกอย่างดูสวยและประณีตมากกว่าที่เคยได้พบ มากกว่าสมบัติที่พวกเขาได้ปล้นมา.. เพียงมองด้วยสายตาก็ทราบได้ถึงมูลค่ามหาศาล – ฮุคเลือกแหวนมาวงหนึ่ง วงที่ตนสามารถสวมที่นิ้วนางอย่างพอดี การกระทำนั้นทำให้รอยยิ้มของชายผู้เป็นเจ้าของปรากฏขึ้นตามมาด้วยเสียงหัวเราะจนทำให้เขาหันกลับมา
       “ข้าจะถือว่าเจ้าเลือกชิ้นนั้น”
       “สิ่งที่เจ้าต้องการคืออะไร?”
       “หมึก…หมึกดำของหมึกยักษ์แห่งท้องทะเลลึก ข้าสามารถรู้ได้ในทันทีว่าหมึกที่เจ้าจะนำมาใช่หรือไม่ใช่ของจริงดังนั้นอย่าโกหกข้าหากเจ้าไม่สามารถนำมาได้ เวลาของเจ้ามีตลอดชีวิตหรือจนกว่าแหวนวงนั้นจะถูกนำไป ทั้งหมดคือข้อตกลง”
       “ข้าตกลง”
     เขาตอบรับอย่างคนไร้สติ พอคิดอีกทีแล้วชายหนุ่มถึงกับต้องทำหน้าเหยเกออกมา.. เดี๋ยวก่อน.. เขาจะไปเอาหมึกจากเจ้ายักษ์นั่นได้อย่างไรในเมื่อเขาไม่เคยจับดาบสู้มาก่อน แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าไม่ใส่ใจอะไร ในตอนนี้เขานำแหวนซึ่งสวมอยู่บนนิ้วของฮุคเก็บใส่กล่องอีกครั้ง สลัดหนุ่มมองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินทางกลับออกไป เรื่องนี้เขาควรบอกแก่กัปตันแบล็คเบอร์ดหรือไม่? เขาควรทำด้วยตัวเองแล้วเก็บของชิ้นนั้นเอาไว้?แต่เหนือสิ่งอื่นใดตอนนี้สิ่งที่ควรทำให้สำเร็จก่อนมาคิดเรื่องแหวนคือเขาจะทำอย่างไรให้ได้น้ำหมึกนั่นมา
     ฮุคกลับมาที่โจลี่ โรเจอร์โดยไม่ได้อธิบายเรื่องที่ตนเจอแก่ใครฟังแม้แต่กัปตันแบล็คเบอร์ด เขาเพียงบอกว่าไม่สามารถหาให้ได้ในตอนนี้คงใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะพบซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้แบล็คเบอร์ดแปลกใจเท่ากับสีหน้าและท่าทาง  แบล็คเบอร์ดอาจรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ฮุคกำลังปกปิด ช่างน่าเศร้าที่กัปตันเรือไม่ได้ฉลาดถึงขั้นจับผิดเล็กๆ น้อยๆ ฮุคจึงรอดตัวไป – วันนี้คงหมดภาระหน้าที่ทั้งหมดแล้ว กว่าฮุคจะกลับถึงเรือทุกอย่างรอบด้านกลับเงียบสงัดไปเสียหมดเป็นการบอกได้อย่างดีว่าผู้คนเข้านอนเป็นที่เรียบร้อยแล้วต่างจากฮุค  เรื่องที่คุยเมื่อหัวค่ำทำให้เขาคิดหนัก ดูเหมือนเป้าหมายจะเปลี่ยนไปแล้วเสียด้วย.. ในตอนแรกเขาเพียงต้องการให้สิ่งที่ได้รับมอบหมายลุล่วงแต่ในตอนนี้ฮุคกลับต้องการแหวนวงนั้น แหวนซึ่งแตกต่างจากแหวนทุกวงในกล่อง มันไม่ได้สวยเลิศเลอกว่าแหวนวงอื่นเพียงแต่สีทองสลับเงินประดับด้วยเพชรกะรัตสะท้อนแสงระยิบระยับรอบวงทำให้โจรสลัดหนุ่มตกอยู่ในภวังค์ชั่วครู่ราวกับมีบางสิ่งดึงดูดให้ของชิ้นนั้นเป็นของเขา.. เขาอาจคิดไปเอง..
     คืนนั้นข้าฝันเห็นถึงบางสิ่ง อาจเป็นบางคน.. แหวนวงนั้นอยู่ตรงหน้าข้า เสียงบางอย่างบอกให้ข้าเก็บเอาไว้ กำไว้ในมือและอย่าปล่อยให้หายไป ให้คิดเสียว่านั่นคือหัวใจของข้าเอง หากขาดจะเป็นเพียงหุ่นเชิดหากถูกทำลายชีวิตนี้จะสูญสิ้น.. ฟังแล้วไม่ต่างกับข้าเป็นคนเสียสติเมื่อข้ากลับเชื่อฝันที่มีข้าเพียงผู้เดียวรับรู้ ข้าจะพยายามทำให้แหวนวงนั้นเป็นของข้า.. ข้าเชื่อในพรหมลิขิตและเชื่อในปาฏิหาริย์ อาจมีเวทมนตร์บางอย่างเรียกร้องข้า.. นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ข้ารอมาเนิ่นนาน
     เช้าวันรุ่งขึ้นทุกอย่างยังคงเป็นปกติทุกอย่างยกเว้นเพียงอย่างเดียวคือฮุค  ฮุคตื่นขึ้นแต่เช้าเพื่อล่องเรือไปเพียงลำพัง ภายในใจนอกเหนือจากความกลัวในตอนนี้กลับมีความตื่นเต้นและลุ้นระทึก นี่เป็นการผจญภัยเล็กๆ ของชายหนุ่มซึ่งคอยทำงานเป็นคนรับใช้ให้กับแบล็คเบอร์ดแต่ใช่ว่าเรื่องในวันนี้จะถูกปล่อยผ่านไปโดยง่าย กัปตันแบล็คเบอร์ดกำลังสังเกตฮุคอยู่
     ฮุครู้จักวิธีการจับหมึกมาบ้างดังนั้นเขาถึงใช้เวลาตลอดทั้งวันในการตามหาหมึกยักษ์ซึ่งเขาไม่แน่ใจนักหรอกว่ายักษ์ที่ว่านี่ใหญ่ขนาดไหน อย่างไรก็ตามเขาจะพยายามหากลับไปให้จงได้ แม้จะตั้งเป้าหมายไว้เช่นนั้นแต่สุดท้ายแล้วเขากลับได้เพียงหมึกทะเลธรรมดาเท่านั้น – ฮุคนั่งพักในช่วงบ่ายสองโมง นัยน์ตาสีฟ้าสวยมองสังเกตไปรอบด้าน ที่นี่แสนสงบจนทำให้เผลอทานอะไรลองท้องไป เขาหยิบชิ้นขนมปังเล็กๆ ในผ้าขึ้นทานคู่กับเครื่องดื่มประจำกาย.. เพียงให้อยู่ท้องมิใช่ทานจนอิ่ม สุดท้ายแล้วโจรสลัดหนุ่มจึงตัดสินใจกลับเรือในช่วงบ่ายแก่ๆ เพราะกว่าเขาจะถึงฝั่งตอนนั้นก็เป็นเวลาหัวค่ำแล้ว
       “เจ้าหายไปไหนมาฮุค”
     เสียงเอ่ยแรกที่กล่าวทักจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากกัปตันเรือโจลี่ โรเจอร์ซึ่งกำลังมองจ้องคนที่กำลังนำเรือเล็กเก็บเข้าที่ แบล็คเบอร์ดยังคงดูน่าเกรงขามในสายตาฮุค สังเกตได้จากการหลบสายตาและถอนหายใจแผ่ว.. ชายหนุ่มยกถุงใส่หมึกทะเลขึ้นโดยไม่ได้เอ่ยกล่าวสิ่งใดจนกระทั่งกัปตันเข้าไปกระชากถุงนั้นมาไว้กับตัวเอง
       “หมึก? เจ้าหายไปเพื่อจับหมึก? ดูเหมือนเราจะได้อาหารมื้อค่ำกันแล้ว!”
     เหล่าลูกเรือส่งเสียงร้องและปรบมือกันแสดงความดีใจที่ค่ำคืนนี้มีมื้อค่ำไม่คาดคิดมาประเคนถึงที่ – แบล็คเบอร์ดโยนถุงนั้นให้กับพ่อครัวก่อนจะหันมาหาฮุคอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มอันแสนยียวน มือข้างขวาถูกส่งมาตรงหน้าขยี้เรือนผมสีเข้มที่จัดทรงเรียบร้อยเสียกระเซิงตามมาด้วยประโยคที่ทำให้ฮุคต้องก้มหน้าก้มตาคิดอยู่กับตัวเอง
       “เจ้าไม่ได้ขี้ขลาดอย่างที่คิดนี่ ฮุค”
     คืนนั้นโจรสลัดต่างฉลองกันอย่างสนุกสนานยกเว้นฮุคที่นั่งมองจานอาหารของตนเพราะกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องแหวนวงนั้น เขาทานอาหารไปเพียงเล็กน้อยพอให้ตนอิ่มท้องหลังจากนั้นจึงขอตัวเข้าไปในเมืองเดินเล่นยามค่ำคืนพลางครุ่นคิดถึงสิ่งที่ตนควรทำในลำดับต่อไป ‘ต้องมีวิธีเรียกหมึกยักษ์มาได้สิ’ เขาคิดกับตัวเอง – พอรู้สึกตัวอีกทีดันมาหยุดที่โรงแรมขนาดเล็กหลังเดิมเสียแล้วดังนั้นฮุคจึงตัดสินใจเข้าร้านไปหาข่าวสาร อาจสั่งนมสักแก้วมาดื่มระหว่างสืบข้อมูล
     จนแล้วจนรอดสิ่งที่ฮุคได้รับคืออากาศธาตุ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงวิธีการหาหมึกยักษ์แห่งท้องทะเลได้เลยนั่นจึงทำให้เขานั่งดื่มนมเงียบๆ เพียงลำพังที่โต๊ะว่าง – ฮุคไม่รับรู้ถึงการจ้องมองจากคนแปลกหน้า ความเคยชินคงทำให้ตนเพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านี้ เป็นเพราะไม่ใช่คนเด่นคนดังอะไรแถมยังเป็นโจรสลัดตัวเล็กจ้อย ใครเขาจะมาสนใจหากมิได้มาเป็นกลุ่มหรือมาพร้อมกัปตันแต่แล้วสิ่งที่ทำให้ฮุคต้องมอบความสนอกสนใจนั้นคือจานอาหารที่ถูกวางเสริฟ เขาเงยหน้ามองพร้อมทำท่าทีฉงน ปากบอกกับหญิงสาวว่า ‘ข้าไม่ได้สั่ง’ เช่นเดียวกับครั้งก่อน แต่เธอก็ยังคงปฏิเสธที่จะรับคืนด้วยเหตุผลที่ว่า ‘มีคนสั่งอาหารให้กับเจ้า’
     ครั้งนี้ทำให้ฮุคเริ่มเอะใจ ทำไมจึงมีคนแปลกหน้าสั่งอาหารให้กับตน? จะใช่คนที่มอบนมแพะให้กับเขาเมื่อครั้งก่อนหรือไม่ก็ยังหาคำตอบมิได้ แต่ถึงอย่างไรแล้วน้ำใจนี้ฮุคจะไม่ลืมเลย
     สาวเสริฟกลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง ในครั้งนี้เธอถือเปลือกหอยขนาดเล็กมาให้แก่โจรสลัดเสียด้วย ฮุคซึ่งนั่งทานอาหารอยู่ได้แต่เหลือบมองสิ่งของตรงหน้าก่อนจะไล่สายตาขึ้นมาจนพบกับเธอ
       “พรุ่งนี้เช้าตอนที่เจ้าออกไปหาหมึกยักษ์ให้เป่าเจ้านี้”
       “ข้าไม่เห็นว่าเปลือกหอยจะสามารถทำสิ่งใดได้”
       “เชื่อข้าแล้วเจ้าจะได้สิ่งที่ต้องการ .. ข้าแนะนำให้เจ้าพกอาวุธไปให้พร้อมหรือบางทีอาจหาทำเลดีๆ ในการเป่าเปลือกหอยนี้”

 

 

. . . To be continue . . .

 

 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

   ฟิคเรื่องนี้เกิดจากความชอบในตัวฮุคหงิมล้วนๆ ครับ รู้สึกถูกชะตาด้วยเมื่อได้ดู OUAT 422/423 ความจริงคือเรายังเสียใจที่นีลไม่อยู่แล้ว แต่พอมีโอกาสเปลี่ยนแบบนี้ก็ขอหน่อย จับมาปรับในเมื่อสลับบทตัวดีตัวร้ายไปแล้ว ขอเล่นคืนบ้างเถอะครับ.. #หึส์น์บ์ด์ร์ต์ #แบบแอดวานซ์  ตอนต่อไปเป็นอย่างไรต้องลองตามดูครับ
อาจได้เจอนีลในเร็วๆ นี้ ฮาาาา
ปล. ชื่อของเคราดำนี่เขียนภาษาทับศัพท์ไม่ค่อยถูกครับ โฮฮฮ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s