[OUAT]One day we will be together.(CaptainFire)

Standard
Title : One day we will be together.
Paring :Killian Jones l Captain Hook / Baelfire l Neal Cassidy
Series : Once Upon A Time
Writer : Zol Redfox

 

     นีลไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่คิลเลี่ยน โจนส์ความจำเสื่อม ดูเหมือนความทรงจำเกี่ยวกับเบลไฟร์และเรื่องราวเกี่ยวกับนีล แคสสิดี้นั้นจะหายไป บางทีนี่อาจเป็นโอกาสที่จะทำให้เขาออกห่างจากชายคนนี้ได้ กลับไปหาเอ็มม่าและอยู่กับเฮนรี่ … เป็นการตัดปัญหาเรื่องที่พยายามตัดสินใจมานาน
     เขาทำเช่นนั้นหลังจากฮุคออกจากโรงพยาบาลเพราะสิ่งที่โจรสลัดลืมคือเรื่องของเขาแต่สำหรับเรื่องราวอื่นๆ ยังคงจำได้แม่นจนน่าแปลกใจว่าจำเรื่องราวที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกันไม่ได้เลยหรือ? จำว่าพวกเขาเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมากเพียงใดไม่ได้หรือ?
     นีลคอยดูแลฮุคในตอนที่อีกคนอยู่โรงพยาบาล พูดคุยและเล่าเรื่องบ้างแต่ฮุคกลับจำเขาไม่ได้เลยและตนนั้นก็ไม่เคยถามซอกแซกอะไร แม้ความคิดจะบอกว่านี่คือโอกาสแต่พอเห็นหน้า ได้อยู่ใกล้ๆ ใจกลับเป็นตัวชี้นำเสียมากกว่าดังนั้นถึงพยายามหลบหน้าฺฮุคแม้อีกฝ่ายจะวนเวียนมาที่บ้านของแมรี่มาร์กาเร็ตบ่อยๆ
     เป็นเช่นนี้เรื่อยมากระทั่งผ่านไปครึ่งปี ความอดทนของเบลไฟร์นับว่านานมากทีเดียวแต่ระหว่างนั้นเขาทรมานอยู่พอสมควรแต่พอเห็นว่าโจรสลัดมีความสุขเขาก็มีความสุขเช่นกัน ระหว่างนีลกับเอ็มม่านับว่าไปได้ดี ไม่ได้กลับมาคบกันจริงจังมากมายแต่อย่างน้อยนี่ก็ทำให้ลูกชายรู้สึกว่าตนได้อยู่เป็นครอบครัว
     “นายจำเรื่องที่เนเวอร์แลนด์ได้ไหม?”
     นีลเอ่ยถามในเย็นวันหนึ้งที่ร้านแกรนนี่ขณะที่พวกเขาทั้งสองได้มีเวลาออกมานั่งดื่มด้วยกัน สีหน้าของฮุคยังคงดูยียวน รอยยิ้มปรากฏขึ้นก่อนจะเปล่งน้ำเสียงอันหนักแน่นตอบกลับไป
     “แน่นอนข้าจำได้ ข้าอยู่ที่นั่นและไปกลับบ่อยครั้ง”
     “งั้น.. พอจะจำได้ไหมว่าเคยช่วยใครไว้บ้าง อาจเป็นเด็กหรือคนพิเศษ”
     “ข้าจะลืมได้อย่างไรว่าเคยช่วยเฮนรี่”
     กัปตันโจรสลัดคลี่ยิ้มแล้วยกเครื่องดื่มขึ้นจิบ ซึ่งคำตอบนี้ไม่ใช่นีลต้องการฟังดังนั้นจึงค่อนข้างเจาะจงคำถามว่าหมายถึงเด็กที่ตกลงมาจากฟ้าแล้วได้รับการช่วยเหลือจากกัปตันโจลี่โรเจอร์
     “ข้า…คิดว่า..คุ้นๆ แต่ข้าไม่แน่ใจนัก”
     มีบางอย่างกวนใจเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้า คิ้วของเขาขมวดมุ่นเล็กๆ จากที่เริงร่ากลับเป็นเงียบขรึมและเคร่งเครียด บางสิ่งดูขาดหายไป ใจของเขารู้สึกประหลาด .. โหวง.. แต่กลับรู้สึกรักใคร่… เขารักใคร?… แล้วเด็กชายที่นีลกำลังพูดถึงนั้นเป็นใคร ทำไมถึงจำได้แค่ลางๆ
     นีลต้องการทราบแม้ตนจะอยู่กับเอ็มม่าแต่ใจลึกๆ แล้วกลับมีความรู้สึกที่ดีกับฮุคอยู่เช่นเดิม ตลอดเวลาที่อยู่กับอีกฝ่ายทำให้เขายอมปรับตัวและค่อยๆ ยอมรับในสิ่งที่ฮุคแสดงออกมา สิ่งที่ฮุคพยายามบอกกับตนเสมอว่ารักเบลไฟร์
     “งั้น… จำได้บ้างไหมว่าก่อนหน้านั้นเคยรักใคร?”
     เขายังคงถามต่อ สีหน้าคิลเลี่ยน โจนส์ดูย่ำแย่ไปเพราะนึกไม่ออกแม้ความรู้สึกยังคงเต็มเปี่ยม ถึงทำได้แค่ส่งเสียงหัวเราะแห้ง แล้วยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นชูเป็นการบอกกับนีลว่า ‘ดื่ม’ สิ่งที่นีลเอ่ยถามในวันนั้นทำให้ฮุคพยายามคิดหาคำตอบ จนตอนนี้เขายังรักคนคนนั้นอยู่เพียงแต่ไม่ทราบว่าคือใคร ถัดจากมิล่าห์แล้วเขากำลังรักใคร? กระทั่งวันหนึ่งฝ่ายที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปคือฮุค
     โจรสลัดไม่เข้าใจความรู้สึกที่กระอักกระอวลภายในใจ เขารู้สึกมาสักพักแล้วทุกครั้งที่เห็นนีลอยู่กับเอ็มม่า ทั้งคู่ดูรักกันมาก.. มันทำให้หายใจติดขัด รู้สึกไม่สบายใจ เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ก่อนที่นีลจะเอ่ยทักเพียงแต่เพิ่งรู้สึกตัว เขารัก..สวอนหรือ? ไม่… ไม่ใช่.. หากความรู้สึกเป็นเช่นนั้นเวลาที่อยู่ด้วยกันตามลำพังก็ควรจะรู้สึกมีความสุขไม่ใช่หรือ? หรือว่า…นีล?
     ความสงสัยทำให้ฮุคต้องหาคำตอบ เขาเลือกจะไปหาสวอนเป็นคนแรกเพื่อพิสูจน์ว่าตนนั้นกำลังมีความรีกกับเธอหรือไม่ แมเจะชอบในความห้าวหาญแต่เขาไม่เคยรู้สึกรักเลยจริงๆ ครั้งนี้ก็ด้วย… แม้แต่พยายามจูบก็ตาม ซึ่งนั่นทำให้โดนตบมาตามระเบียบ ฮุคยังคงหาคำตอบ เขายอมไปถามเบลล์ถึงเรื่องที่ตนอาจหลงลืมไปและนั่นกลับทำให้รัมเพิลสติลสกินส์สนใจเสียเหลือเกิน
     “เสียใจกับความทรงจำเล็กๆ ของนายด้วยกัปตัน หากคนรักของนายมีจริงตอนนี้คงออกตามหาแล้ว”
     รอยยิ้มปรากฏขึ้นด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยการเหยียดหยาม
     “รัมเพิล คุณอย่าพูดแบบนั้นไปเลย” เบลล์เอ่ยขัดซึ่งนั่งทำได้แค่การยักไหล่ไม่ใส่ใจตอบกลับมา
     “ฉันมีข้อเสนอ”
     “ไม่ล่ะ ขอบใจเจ้ามากเจ้าจระเข้”
     ฮุคตอบกลับอย่างหงุดหงิดเล็กๆ นี่ดูเหมือนว่าเขากำลังตกอยู่ในสภาพไม่มีทางออกและเจอแต่ทางตัน คำพูดของโกลด์ทำให้ฉุกคิดได้บ้าง หากคนรักของเขามีจริงก็ควรออกตามหาแล้ว นี่กำลังเข้ากลางเดือนเจ็ดแล้วแท้ๆ หลังจากประสบอุบัติเหตุแต่คนที่คอยมาดูแลและคอยเฝ้ากลับมีเพียงนีล แคสสิดี้เท่านั้น ในตอนแรกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายคนนี้คือใครและดูเหมือนจะผิดหวังเสียด้วยที่ตนนั้นจำไม่ได้แต่พอได้ออกจากโรงพยาบาลดูเหมือนเขาจะพยายามหลบหน้าและปลีกตัวออกห่างอยู่บ่อยครั้งต่างจากตอนที่มาคอยดูแลที่โรงพยาบาลเลย แถม..ยังเอ่ยถามแปลกๆ เสียอีก
     ทุกอย่างดูทำให้น่าคิดแต่เขากลับพยายามไม่คิดอะไร ตลอดมาตนไม่เคยรักผู้ชายคนไหนมาก่อนแต่ว่า… สิ่งที่นีลเอ่ยเล่าในครั้งนั้นเรื่องของเด็กชายที่หล่นมาจากฟ้า เขาเริ่มรู้สึกขึ้นมาแล้ว ความรู้สึกที่เอ็นดู รักใคร่.. และคิดว่าจะไม่มีวันทำให้เด็กชายคนนี้มีอันตรายแต่แล้วความรู้สึกนั้นกลับกลายเป็นความเจ็บปวด มีเสียงเบาๆ ก้องอยู่ในหัว ฮุคพยายามนึก.. พยายามใช้หัวใจสัมผัสมากกว่าสมอง เขาเห็นเพียงภาพลางๆ เด็กหนุ่มที่กำลังถูกพาตัวไปแต่นั่นเป็นเพียงความรู้สึกเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงความผิดหวังและสิ่งที่เด็กหนุ่มพยายามร้องเรียก คำพูดที่เอ่ยว่า ‘คิลเลี่ยน’ ..
     คืนนั้นฮุคนอนไม่หลับ เขาสะดุ้งตื่นอยู่หลายครั้ง เนื้อตัวชุ่มด้วยเหงื่อจนต้องถอดชุดออกเหลือเพียงเสื้อสีดำตัวหลวมๆ ที่มักจะสวมอยู่ด้านในสุด จากนั้นจึงปล่อยตัวนอนแล้วผล็อยหลับไปอีกครั้ง ภายในฝันภาพค่อยๆ เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่กำลังกระทำนั้นเปี่ยมด้วยความรักและความสุข เขายกมือขึ้นสางเรือนผมของใครสักคนที่อยู่เหนือร่าง กดประทับริมฝีปากอย่างรักใคร่และโหยหา ใจของเขาเต็มเปี่ยมด้วยความรู้สึก เขาจะไม่มีวันทิ้งคนคนนี้ไปไหน เขาจะอยู่ด้วยกันจนกว่าจะถึงวันที่ต้องแยกจากกันจริงๆ
     ‘ข้ารักเจ้า’ คิลเลี่ยน โจนส์เอ่ยด้วยคำคำนี้อยู่หลายครั้ง แม้จะถูกลมหายใจรดปะทะใกล้ใบหน้า นั่นทำให้ต้องส่งเสียงร้องครางในลำคอแต่แล้วเมื่อเขารู้สึกตัวก็ทำให้ทราบว่านั่นเป็นเพียงความฝันเท่านั้น แต่เป็นฝันที่ทำให้มีความสุขและเติมเต็มสิ่งที่ขาดตั้งแต่สูญเสียคนรักไป เช้าวันรุ่งขึ้นโจรสลัดตัดสินใจเดินทางไปหานีล เขาต้องการทราบในสิ่งที่ตนนั้นหลงลืมและดูเหมือนกับว่าชายคนนี้จะรู้เรื่องบางอย่างที่เกี่ยวกับเขาแต่กลับปิดบังเอาไว้
     “ข้าคิดว่าเราควรคุยกันหน่อยนะ, เมท”
     นีลซึ่งกำลังเก็บของลงกระเป๋าเงยหน้าขึ้นมองคนที่บุกถึงห้อง ในตอนนี้เขากำลังเตรียมตัวกลับนิวยอร์กแล้ว
     “นายน่าจะเคาะห้องก่อน”
     “ในเมื่อประตูไม่ได้ล็อกข้าจะถือว่าเจ้าอนุญาต”
     รอยยิ้มของโจรสลัดปรากฏขึ้นก่อนจะเดินไปปล่อยร่างลงนั่งข้างเจ้าของห้องพักและเริ่มเอ่ยถามในทันที
     “เจ้าดูเหมือนจะรู้เรื่องของข้าอยู่นะ นีล.. บางทีเจ้าอาจตอบคำถามของข้าได้”
     “ฉันรู้แค่ว่านายเป็นโจรสลัดในนิยาย.. และฉันก็ไม่ได้รู้จักอะไรกับนายมากขนาดนั้น”
     นีลปฏิเสธออกไปแต่เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าทราบดีว่าชายคนนี้กำลังปิดบังบางสิ่งอยู่ เขาเชื่อว่าคนที่อยู่ในฝันนั้นคือนีล แม้จะไม่เห็นหน้าหรือได้ยินเสียงแต่ตอนนี้..หัวใจของเขากลับเต้นรัว มันไม่แปลกหรอกหรือกับการที่รู้สึกหายใจติดขัดและตื่นเต้นเวลาอยู่ใกล้กับคนที่ตนรัก แม้ว่านีลจะเป็นผู้ชายแต่หัวใจกลับตอบสนองมากกว่าเวลาอยู่กับคนอื่น หากเป็นเช่นนั้นจริงตนจะลองเปิดใจ หรือบางที..ควรปล่อยให้เป็นปริศนาแล้วรู้สึกไม่พอใจเวลาเห็นนีลอยู่กับคนอื่น.. ไม่.. สำหรับคิลเลี่ยน โจนส์แล้วอย่างไรก็จะต้องได้ในสิ่งที่ต้องการเขาไม่ยอมทรมานตัวเองแบบนี้หรอกแม้ว่านี่จะแตกต่างไปจากเคยก็ตาม
     “ฉันจะไปแล้ว ต้องกลับไปทำงาน..”
     “นิวยอร์ก?”
     คำตอบของกัปตันโจรสลัดทำให้นีลแปลกใจ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพอจำเรื่องที่นิวยอร์กได้แต่อย่างไรก็คงจำไม่ได้ว่าตนเคยอยู่ที่นั่นและเคยได้ใช้ชีวิตร่วมกันครั้งหนึ่ง นีลลุกขึ้นยืนแบกกระเป๋าขึ้นสะพาย สิ่งที่เอ่ยบอกกับฮุคคือประโยคที่ว่า ‘ฉันคงให้คำตอบนายไม่ได้..นายไม่คิดเหรอว่าที่นายลืมอาจเพราะนายไม่อยากจำ’
     นั่นทำให้นีลต้องกัดฟันเมื่อกล่าวจบ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วหันตัวไปทางอื่นในทันที ทำท่าทางเป็นเก็บของส่วนที่เหลือ นี่อาจดีแล้วสำหรับนีลและฮุค หากว่าการที่ฮุคลืมเป็นเพราะไม่ต้องการจดจำเขาก็ไม่อยากรั้งไว้ และตัวเขาเองจะได้ดูแลเฮนรี่กับเอ็มม่าอย่างไม่รู้สึกผิดอีกด้วย
     “หากข้าต้องการลืมข้าจะไม่รู้สึกทรมานแบบนี้”
     “ถ้างั้น…ฉันเสียใจกับนายด้วย.. ไว้เจอกันถ้าหากมีโอกาส”
     ชายหนุ่มสาวเท้าเดินออกจากห้องในทันที ฮุคสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมาทางคำพูด หากคือนีลจริง.. หากว่านีลคือคนรักเขาจริงก็ควรแสดงออกมากกว่านี้ แต่ทุกครั้งที่เจอหน้ากลับมีเพียงการปฏิเสธและหลีกเลี่ยงที่จะเจอ
     “ข้าทำอะไรผิดต่อเจ้างั้นหรือ เจ้าถึงเอาแต่หนีข้า”
     “…”
     แต่นีลกลับเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงคำถามและความสงสัยไว้ให้กับฮุคเพียงเท่านั้น เขาเริ่มคิดแล้วว่าคำตอบทั้งหมดอาจอยู่ที่นิวยอร์ก ดังนั้นเมื่อนีลไปแล้วเขาจึงกลับมาที่โจลี่ โรเจอร์ ค้นหาของและออกเดินทางด้วยเส้นทางที่คุ้นชิ้น เขาจำไม่ได้แล้วว่าครั้งนั้นตนมานิวยอร์กเพื่ออะไร สิ่งที่จำได้คือวินาทีที่นำตะขอปักเข้าหัวใจของรัมเพิลสติลสกินส์จากนั้นทุกอย่างก็มืดไปหมด
     ฮุคตัดสินใจออกเดินทางในวันเดียวกันและถึงอพาร์ตเมนท์เป็นคนแรกเพราะไม่จำเป็นที่จะต้องรอเครื่องหรือผ่านด่านตรวจ สิ่งที่รอเขาอยู่ทำให้ต้องแปลกใจ หากว่านีลไม่รู้จักเขาจะไม่มีสิ่งเหล่านี้เลย แม้ตอนแรกจะไม่ได้สำรวจทั่วๆ แต่สิ่งที่ดูเหมือนภาพวาดนั้นเด่นชัดมากทีเดียว ภาพของพวกเขาสองคนที่ไหนสักที่แปะแนบกับชั้นวางของ ดูเหมือนจะมีหลายภาพจนฮุคต้องทบทวนคิด
     โจรสลัดผละออกจากตรงนั้น เปิดดูอะไรหลายอย่างทั้งตู้เสื้อผ้าและลิ้นชัก ทั้งหมดเพราะความสงสัย ชุดเสื้อผ้าในตู้ดูจะมีไซส์อื่นที่ไม่สมกับนีลอยู่ด้วย ชุดหนังตัวสวยกับโค้ทสีดำและรองเท้าบู๊ท นั่นด้วย..กล่องต่างหูที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะใช่ของอีกฝ่ายแถมมีข้างเดียว…
     ฮุคชะงักไปในทันทีก่อนจะหยิบกล่องนั้นเดินเข้าไปดูกระจกในห้องน้ำ ต่างหูที่เขาสวมกับอันที่อยู่ในกล่องคืออันเดียวกัน สีสดสวยและดูจะกลืนกินได้ทุกเมื่อเมื่อจ้องมอง นี่ทำให้ฮุคสับสน มีคำถามมากมาในหัวแต่กลับหาคำตอบไม่ได้ นี่คืออะไร?
     นีลรู้จักเขาแต่กลับปฏิเสธ ไม่สิ.. เขาควรแปลกใจตั้งแต่รู้ว่าตัวเองมีกุญแจห้องแล้ว นี่เกิดอะไรขึ้น เขาคือใครกันแน่.. นีลคือใครแล้วทำไม? ความทรงจำแสนเลือนรางเสียเหลือเกิน ฮุคฉุกคิดบางสิ่งออกราวกับอยู่ในใจมานาน ไม่ใช่ว่านึกออกแต่ความรู้สึกบอกให้ไปตรงนั้น เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าเปิดลิ้นชักตัวเดิม หยิบเอากระดาษซึ่งไม่ได้เปิดดูในตอนแรกขึ้นมาถือไว้แล้วสำรวจมองอย่างถี่ถ้วน กระดาษใบนี้เป็นลายมือของเขาแม้จะใช้หมึกสีประหลาดและมีลายมือของคนอื่นปนอยู่ด้วย คาดว่าคงเป็นนีล..
     สิ่งที่อยู่ในกระดาษคือคำเขียนและภาพวาด แบบร่างของที่พักสักที่ ไม่ทราบว่าคือที่ใดแต่ดูเหมือนจะยังไม่เสร็จดี จนตอนนี้แล้วใจของฮุคกลับเต็มเปี้ยมด้วยอารมณ์ มีความสุขและยินดีอย่างประหลาด เขารู้สึกรัก..แม้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรและไม่รู้ว่าความทรงจำนั้นหายไปไหนแต่เขามั่นใจว่าที่กำลังรู้สึกนี้คือความรัก ฮุคตัดสินใจนั่งรอ ครุ่นคิดถึงสิ่งที่จะพูดหากนีลกลับมาแต่ดูเหมือนไม่ทันการ ประตูห้องถูกหมุนและเปิดล็อกออกในที่สุด เจ้าของห้องปิดบานประตูลงและก็ต้องพบกับเขา
     “ฮุค?”
     แม้นีลจะแสดงท่าที่แปลกใจและจะกล่าวถามต่อแต่ฮุคกลับไม่รอให้เจ้าของห้องได้กล่าว เขาคิดไม่ออกหรอกว่าควรจะถามสิ่งใดดังนั้นสิ่งที่โจรสลัดเอ่ยตอบกลับไปคือประโยคที่ว่า
     “เราเป็นคนรักกัน…ใช่ไหม?”
     คำถามของฮุคทำให้นีลอึดอัด ไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่ต้องการตอบแต่เพราะไม่ต้องการให้คิลเลี่ยน โจนส์ต้องเจ็บปวด เขาตัดสินใจไปแบบนั้น ตั้งใจจะอยู่กับเอ็มม่า สวอนแล้วจริงๆ ในเมื่อชายคนตรงหน้าถามเขาแบบนี้เขาควรตอบกลับว่าอะไร? หากการตอบกลับทำให้เรื่องระหว่างพวกเขาเลวร้ายลงนีลก็ไม่ต้องการบอกความจริง หากว่าการบอกควาทจริงจะทำให้ฮุคแสดงท่าทางรังเกียจ
     สำหรับผู้ชายด้วยกันแล้ว..คนแบบฮุคคงคิดว่าตัวเองไม่มีวันรักผู้ชายคนไหนได้แต่สำหรับนีลเขาเปิดใจ ยอมเปิดใจดูสักครั้งหลังจากเห็นความพยายามของคิลเลี่ยน โจนส์ “ข้ารอคำตอบจากเจ้าอยู่” ยิ่งนานเข้ายิ่งทำให้ฮุครู้สึกใจสั่นไปหมด เขาไม่เข้าใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไร ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ สิ่งที่เขารู้มีเพียงความเจ็บปวดและโศกเศร้า.. ฮุคมั่นใจว่าระหว่างพวกเขาทั้งสองมีอะไรมากกว่านั้น นีลไม่จำเป็นต้องปิดบังหรือโกหกเขาอีกแล้ว ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับนีล ทุกคำพูดทุกคำตอบขึ้นอยู่กับนีลทั้งสิ้นแต่จนตอนนี้นีลกลับไม่มีทีท่าจะตอบกลับเขาเลย
     “เรารักกันใช่ไหม? ตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าบอกข้าสิ… นีล..”
     นีลปิดเปลือกตาลง รู้สึกเหนื่อยล้าเมื่อต้องมาเจอคำถามเหล่านี้ ขอบตาเขาขึ้นสีระเรื่อ พยายามอดกลั้นสิ่งที่ทนมาตลอดหลายเดือนหลังจากที่ฮุคความจำเสื่อม ลืมเรื่องราวของพวกเขาทั้งหมด.. นีลตั้งใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ อาจดูเห็นแก่ตัวแต่สำหรับฮุคที่จำอะไรไม่ได้เลยนั่นขี้โกงยิ่งกว่า หากว่าการลืมเป็นสาเหตุมาจากตัวฮุคเองเขาก็ไม่ต้องการรื้อฟื้น บางทีชายตรงหน้าอาจจะต้องการลืมเรื่องระหว่างพวกเขาก็ได้
     “ฉันมีลูก.. มีครอบครัว นายคิดว่าฉันกับนายจะรักกันได้ยังไง”
     แม้ว่าคำตอบจะถูกกล่าวบอกเช่นนั้นแต่ท่าทางและสีหน้าของชายผู้ซึ่งตอบคำถามกลับดูไม่เข้มแข็งเอาเสียเลย ฮุคสัมผัสได้และดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
     “ข้าเป็นฝ่ายที่ทำลายชีวิตเจ้าใช่ไหม…”
     ประโยคของคิลเลี่ยนทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปล๊บขึ้นมา นีลเปิดเปลือกตาขึ้นจ้องมองชายหนุ่มโจรสลัดตรงหน้าด้วยดวงตาที่เจือสีแดงก่ำ เขาสูดหายใจเข้าและเปล่งเสียงตอบกลับไปเบาๆ ปฏิเสธ
     “ไม่ใช่… ไม่… คิลเลี่ยน… นายเปล่าทำ”
     ฮุคสามารถรับรู้ได้ทันทีวินาทีที่นีลเรียกตนว่า ‘คิลเลี่ยน’ พวกเขาสนิทกันมากและต้องสนิทเกินกว่าเพื่อนอย่างแน่นอน
     “ข้าทำให้เจ้าเจ็บ.. ข้าเองก็เจ็บเช่นเดียวกับเจ้า ถึงข้าจะจำเจ้าไม่ได้แต่ความรู้สึกข้าเป็นของจริงทั้งหมด และข้าจะบอกความลับให้้เจ้าฟังว่าข้ากลัว.. กำลังกลัวว่าจะเสียเจ้าไป”
     นีลยกมือข้างถนัดขึ้นปิดใบหน้าขณะก้มหลบ เขากัดฟันจนขึ้นเส้นบริเวณข้างขมับและกราม พยายามอดกลั้นแต่ดูเหมือนจะทนไม่ได้อีกแล้ว เมื่อเห็นดังนั้นฮุคจึงค่อยๆ ขยับเข้าหา ยกแขนขวาขึ้นกอดรอบคอชายตรงหน้าและดันศีรษะลงกดกับบ่าเป็นการปลอบซึ่งนั่นทำให้ใจเขาผ่อนคลายลงบ้างเมื่อได้ใกล้ชิดกับอีกฝ่าย
     “เด็กดี..ของข้า”
     “คิลเลี่ยน…”
     ฮุคเลิกคิ้วเล็กน้อยตอนที่ถูกเรียกชื่อ แต่เมื่อนีลเงียบไปอีกเขาจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรเพิ่มเติมกระทั่งแหวนวงสวยถูกส่งไปให้กับโจรสลัด “วงนี้ของนาย” แหวนเพชรกะรัตที่ดูอย่างไรมูลค่าก็ค่อนข้างสูงแถมดูจะสั่งเฉพาะเสียด้วย ฮุครับมาถือไว้กับตัว จ้องมองอย่างพินิจ ครุ่นคิดหาคำตอบว่าแหวนวงนี้มีความหมายอย่างไรกับตน สิ่งที่ฮุคเห็นเป็นเพียงอะไรที่เลือนรางเสียเหลือเกิน เขาได้ยินเสียง เขารู้สึก… รู้สึกเอ่อล้นมากจนหยาดน้ำตาไหลมาตามใบหน้า .. ฮุคพอจะเห็นภาพบางอย่างที่เด่นชัดขึ้น วินาทีแห่งความสุขวินาทีที่พวกเขาทั้งสองตกลงว่าจะอยู่ด้วยกัน
     ฮุคเห็นภาพเหล่านั้นแล่นเข้ามาในโสตประสาท เขากระชับกอดร่างชายหนุ่มตรงหน้าไว้แน่นแม้ความทรงจำจะไม่ได้คืนมาทั้งหมดแต่เขามองเห็น.. เห็นเบลไฟร์ที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อเขา
     “เบย์…”
     เพียงคำพูดคำเดียวก็ทำให้นีลแทบจะหยุดหายใจ ‘เบย์’ คือคำที่ฮุคเรียกเขาเสมอมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่ที่พวกเขาพบกันครั้งแรกมีแค่ฮุคเท่านั้นที่ยังเรียกว่า ‘เบลไฟร์’ หากไม่นับรัมเพิลสติลสกินส์ผู้เป็นบิดาและเพื่อนที่ตนเคยผูกมิตรเมื่อครั้งยังเด็ก เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมองทั้งที่ยังถูกกอด มือยกขึ้นดันแผ่นอกชายคนตรงหน้าให้ออกห่างเล็กน้อยเพื่อที่จะได้จ้องมองใบหน้าได้อย่างชัดเจน
     จนตอนนี้แล้วดวงตาของนีลยังคงแดงก่ำเช่นเดิม เขากำลังอดกลั้นไม่ให้หยาดน้ำตาไหลออกมาแต่ดูเหมือนว่าเขาจะอดกลั้นไม่ไหวอีกแล้ว ฮุคพยายามคว้าชายหนุ่มตรงหน้าที่ขยับหนีให้กลับสู่อ้อมกอด สีหน้าของเขาเป็นกังวล ภาพอันแสนเลือนรางกำลังแจ่มชัดขึ้นทีละน้อย แม้จะไม่ใช่ทั้งหมดแต่เขาก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกที่อัดอั้นภายในอก ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่เขาใช้ชีวิตเช่นเดิมโดยปราศจากเบลไฟร์ทำให้เขารู้สึกว้าเหว่แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว
     สิ่งที่เติมเต็มใจเขาตลอดมาคือชายคนนี้ เบลไฟร์.. เด็กชายที่หล่นมาจากฟากฟ้า เด็กชายที่เขารักและเอ็นดูมากที่สุด เด็กชายที่เติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดี.. เป็นคนที่โจรสลัดคนนี้จะขอใช้ชีวิตร่วมกันจนวันตาย
     “ข้าขอโทษที่รัก… ข้าขอโทษที่ลืมเจ้า.. เบลไฟร์”
     เสียงของกัปตันเรือสั่นเครือเจือด้วยอารมณ์อดกลั้น อารมณ์ที่ตนจะไม่มีวันแสดงให้ใครได้เห็นอีกยกเว้นเลียม ฮุคปิดเปลือกตาลงแน่นและสวมกอดเบลไฟร์อีกครั้ง ไม่สนใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะดันหรือปฏิเสธอ้อมกอดของเขาหรือไม่ ขอเพียงได้กอดและถ่ายทอดความรู้สึกผ่านการกระทำเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
     “ออกไป…”
     นีลเอ่ยออกมาแผ่วเบา มือที่พยายามดันร่างโจรสลัดในตอนนี้ลดลงเปลี่ยนมาเป็นสวมกอดหลวมๆ แทน มือของเขาค่อยๆ ขยับยกขึ้นดันหลังศีรษะชายที่ฟุบใบหน้าลงกับบ่า แม้จะไร้ซึ่งเสียงแต่กลับสัมผัสได้ว่าคิลเลี่ยน โจนส์กำลังร้องไห้ นีลไม่ได้เห็นภาพ.. แต่เขารู้สึกได้ ถึงจะกล่าวไล่ให้ออกไปแต่สุดท้ายแล้วคนที่สวมกอดแน่นที่สุดกลับคือนีล
     “ข้ารักเจ้า… รักเจ้ามากเบย์… ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้เช่นนี้อีกแล้ว”
     เสียงลมหายใจผ่อนออกมาแผ่วเบา นีลซุกใบหน้าเข้าหาฮุคเช่นเดียวกัน ไม่รู้ว่าอีกคนจำเรื่องทั้งหมดได้หรือไม่ ที่แน่ๆ ตอนนี้นีลมั่นใจว่าความรักของฮุคยังคงอยู่และเขาก็พร้อมที่จะกลับไปใช้ชีวิตกับคนคนนี้อีกครั้งหลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ไป พวกเขาทั้งคู่คงต้องใช้เวลาปรับตัวอีกครั้งและคงต้องใช้เวลาอีกสักพักเลยทีเดียว
     “รอข้าอีกนิดนะที่รัก.. ข้าจะจำเรื่องของเราได้ทั้งหมด..ขอเวลาให้ข้าได้ทบทวนสิ่งที่ข้าหลงลืมไป…”
     “ฉันจะดูแลนายเองคิลเลี่ยน”
     ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ นีลกระชับกอดชายคนตรงหน้ามากกว่าเก่า มือกำเอาไว้หลวมๆ ก่อนที่เสียงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกจะดังขึ้น
     “ฉันรักนาย”

 


 

   CaptainFire ที่ค่อนข้างจะผลิตเรื่อยๆ และคงจะมาแนวนี้อีกเรื่อยๆ ครับ ช่วงนี้ดูจะเขียนสองคนนี้ใช้ชีวิตร่วมกันแล้วแต่ยังไม่ได้บอกลูกชาย.. เฮนรี่จะทำยังไงถ้ารู้ว่านีลไปอยู่กับฮุคแบบนี้? คิดว่ายังไงก็ต้องโกรธเกลียดฮุคมากกว่าพ่อตัวเองแน่ๆ เลยล่ะครับ
   สำหรับ MadWhale มีไอเดียเขียนเยอะแยะแต่ก็ไม่ได้เขียนสักที.. ตอนนี้ดันกลับไปติด Oz (1997) อีกแล้วด้วย เผลอๆ ได้ลงคู่เคลเลอร์บีเชอร์ก่อนแน่ๆ เลย
   และ..สำหรับคนที่เผลอเข้ามาอ่านเนื่องจากเรายังไม่ค่อยคุ้นกับเว็บตัวอักษรกับดีไซน์อาจดูแปลกไปบ้าง ใครใช้เป็นสอนเราทีนะครับ… ใช้ไม่เป็นจริงๆ OTL

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s