[Drabble] Fantastic Beasts: Lust

Standard

 

Title : Lust
Paring : Someone with Percival Graves
Movies : Fantastic Beasts and Where to find them
Writer : Zolredfox

 

 

สาวเท้าเข้าใกล้ร่างชายตรงหน้าแนบชิด มือสอดไปใต้เสื้อโค้ทตัวหนาสัมผัสผ้าเนื้อหยาบที่อยู่ใต้ฝ่ามือ ค่อยๆ เลื่อนขึ้นเนิบช้า

 

ใบหน้าโน้มเข้าใกล้ผืนผ้าพันคอสีเข้ม มือที่เคยสัมผัสมาตามชุดสูทราคาแพงดึงผ้าพันคอซึ่งพาดอยู่บนบ่าให้ไหลหล่นลงสู่พื้น

 

ฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างเลื่อนขึ้นถึงหัวไหล่ทั้งสอง ถอดเสื้อโค้ทราคาแพงหลุดจากหัวไหล่หล่นลงกองบนพื้นกระทบจนเกิดเสียง

 

มือทั้งสองรอดผ่านสูทตัวนอกสัมผัสเนื้อผ้าด้านใน ปลดกระดุมเสื้ออย่างใจเย็น

 

ปลายจมูกเข้าใกล้สูดกลิ่นกาย ลมหายใจร้อนรดปะทะซอกคอ

 

ความเย้ายวนและห้วงอารมณ์นำพาให้ริมฝีปากขยับเข้าใกล้ ไร้ซึ่งการสัมผัส มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วๆ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นดังอยู่ภายใต้ความเงียบสงัด

 

 


 

I don’t know who he is(?) Maybe it’s Credence? Newt?.. Grindelwald? It’s up to you. I just wanna write Ha Ha.

 

 

[FantasticBeasts] New World

Standard

 

Title : New World
Paring : Credence Barebone / Percival Graves
Movie : Fantastic Beasts and Where to find them
Writer : Zol Redfox

 

 

         ผ่านมาสักพักแล้วกับกลุ่มประท้วงของซาเลมที่สอง แม้สมาชิกหลักๆ จะมีเพียงสี่คนแต่กลุ่มประท้วงนี้กลับตระเวนไปทั่วทุกๆ ที่ในนิวยอร์ก
        เครเดนซ์เป็นลูกชายของบ้าน แม้จะบอกว่าเป็นลูกชายแต่ความจริงแล้วพี่น้องของเขานั้นต่างมาจากคนละบ้าน พวกเขาเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกรับมาเลี้ยงและเครเดนซ์ก็เป็นลูกที่แม่เกลียดมากที่สุด
         เครเดนซ์ แบร์โบนเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ตัดผมสั้นสีดำขลับแนบชิดใบหน้าจนคนอื่นๆ ต่างมองว่าประหลาด ซ้ำแล้วท่าทางและการแสดงออกยังทำให้ใครต่อใครเรียกเขาว่า ‘ตัวประหลาด’ อีกด้วย
          ชายหนุ่มไม่กล้าแสดงออกถึงอารมณ์ เขาไม่สบตา ความกลัวทำให้ต้องเก็บความรู้สึกมากมายเอาไว้ภายในใจ ก้มหน้าก้มตาทำในสิ่งที่แม่มอบหมายมาให้แม้ว่านั่นอาจไม่ใช่สิ่งที่ตนพอใจจะทำ
          ความรู้สึกของเครเดนซ์ถูกอัดเอาไว้โดยไม่ได้แสดงออกราวกับกล่องขนาดเล็กที่ถูกบรรจุด้วยสิ่งของซึ่งสักวันหนึ่งจะอัดแน่นและระเบิดออก ชายหนุ่มเป็นมนุษยชนทั่วไปที่ต้องการใช้ชีวิตเช่นปกติ แต่ในเมื่อคนทั่วไปผลักไสเขาออกจากสังคมสิ่งที่เครเดนซ์โหยหาเป็นลำดับต่อมาคือเรื่องเหนือธรรมชาติ เขาเคยเห็นครั้งหนึ่งตอนที่ถูกแม่ทำโทษด้วยเข็มขัด หญิงสาวที่เข้ามาช่วยเขาเอาไว้ในตอนนั้นเธอทำบางอย่างกับแม่ เครเดนซ์เชื่อว่านั่นคือเวทมนตร์
          เขาไม่นึกเลยว่าปฏิหาริย์จะเกิดขึ้น แม้กลุ่มของซาเลมที่สองจะต่อต้านการมีอยู่ของเหล่าผู้วิเศษแต่เครเดนซ์กลับเชื่ออย่างสุดใจว่าสิ่งเหล่านั้นคือสิ่งพิเศษ หลังจากได้พบแม่มดคนนั้นเขาไม่นึกเลยว่าโอกาสจะกลับมาหา  บุคคลที่ปรากฏต่อหน้าคือพ่อมดนามว่า ‘เพอร์ซิวัล เกรฟส์’ มือปรามารและหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยแห่งโลกเวทมนตร์
‘การพบกันของเราคือปฏิหาริย์ เครเดนซ์ เธอคือปฏิหาริย์ของฉัน’
          มิสเตอร์เกรฟส์ ชายอายุมากกว่าที่ดูมีภูมิฐานจนทำให้รู้สึกหลงใหล เขาต่างจากคนอื่นที่เคยรู้จัก ต่างจากผู้ชายคนอื่นที่เคยพบหน้า การแต่งตัว ท่าทาง น้ำเสียง สีหน้า ล้วนแตกต่างจากที่เคยได้พบ นี่อาจเป็นความประทับใจแรก ความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัส สิ่งที่เครเดนซ์ แบร์โบนต้องการมาตลอด … ใครสักคนที่เห็นคุณค่าของเขา ใครสักคนที่ยอมรับเขา ใครสักคน..ที่ยอมให้เขาได้เคียงข้าง เพอร์ซิวัล เกรฟส์ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าคือคนคนนั้นแม้เพิ่งพบหน้า
          ชายผู้นี้คือทางออกของเครเดนซ์…. ‘เพอร์ซิวัล เกรฟส์’ เขากำลังจะกลายเป็นทุกสิ่งบนโลกของชายหนุ่ม
‘เธอสามารถช่วยฉันได้และสิ่งที่เธอจะได้รับ…ฉันให้สัญญาว่านั่นจะต้องเป็นสิ่งที่คุ้มค่า’
         เครเดนซ์ไม่ได้ต้องการสิ่งของ เขาไม่ต้องการสิ่งที่มีมูลค่า สิ่งที่เขาต้องการ.. คือใครสักคน แม้ชายหนุ่มยังก้มใบหน้า สายตาหลุบมองปลายเท้าแต่เกรฟส์กลับสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ เขาเข้าใจ.. และเข้าใจว่าสิ่งที่ชายคนนี้ต้องการมีค่ามากกว่าเวทมนตร์
             ฝ่ามือกร้านยกสัมผัสใบหน้าเครเดนซ์ ประคองแนบชิดอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือลูบไปกับโครงหน้า เกรฟส์โน้มใบหน้าเข้าใกล้จดจ้องชายหนุ่มที่ไม่มีทีท่าจะสบสายตามอง
‘เครเดนซ์’
          น้ำเสียงแผ่วเบาของเกรฟส์ดังขึ้น น้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยพลัง น้ำเสียงที่สามารถทำให้อีกฝ่ายคล้อยตาม แม้เพียงชั่วครู่แต่ดวงตาของชายหนุ่มกลับสบมองพ่อมดตรงหน้า.. เขาหลุบสายตาลงอีกครั้ง
          แม้จะไร้ซึ่งบทสนทนาแต่เกรฟส์กลับเข้าใจได้ทั้งหมด ในเมื่อชายหนุ่มต้องการ เขาจะตอบรับความต้องการนั้น มือที่แนบใบหน้าเลื่อนไปสัมผัสที่ลำคอดันร่างเครเดนซ์ แบร์โบนเข้าใกล้ชิดมากกว่าในตอนแรก ร่างที่สั่นกลัวขยับอยู่ภายในอ้อมกอดของมือปราบมาร เครเดนซ์ไม่เคยได้รับสัมผัสอบอุ่มเช่นนี้ ไม่เคยได้รับจากแม่.. เขาถึงโหยหาการยอมรับจากใครสักคน
             ศีรษะของเขาขยับเล็กน้อย พยายามจะวางแนบชิดกับพ่อมดแต่อีกใจกลับสั่งให้หยุดกระทำ เขายังคงมีความกลัวถึงได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
          ประโยคที่เพอร์ซิวัล เกรฟส์เอ่ยออกมากับตัวเองเบาจนชายหนุ่มแทบไม่ได้ยิน แม้กายอยู่แนบชิดแต่สิ่งที่เขาพอจะจับใจความได้คือคำว่า ‘…greater..’  เครเดนซ์เงยใบหน้าขึ้นมอง ไม่ได้กล่าวถามสิ่งใดออกไป ขอได้อยู่ตรงนี้ ช่วงเวลานี้ให้นานขึ้นอีกเล็กน้อยก็พอแล้วสำหรับคนอย่างเขา
          วันนั้นเครเดนซ์ แบร์โบนกลับบ้านด้วยอารมณ์ที่ต่างจากเคย อารมณ์และความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะเรียก ‘ความสุข’ ได้หรือไม่ แม้จะเป็นความสุขเพียงช่วงเวลาหนึ่งเขากลับยินดีที่จะได้ดื่มด่ำห้วงเวลานั้น เวลาที่มีเพอร์ซิวัล เกรฟส์อยู่ใกล้ๆ เวลาที่ได้รับการสัมผัสแผ่วเบา แนบชิด เปี่ยมด้วยความรู้สึกที่เขาโหยหามาชั่วชีวิต ถึงแม้ว่าต้องกลับไปเจอความเจ็บปวดที่ได้รับจากผู้เป็นแม่แต่สำหรับเครเดนซ์เขายินดีหากในวันรุ่งขึ้นเขาจะได้รับสัมผัสแสนอบอุ่นจากผู้ชายที่ให้สัญญาว่าจะเคียงข้างเขานับจากนี้.. โลกใบใหม่ของเขา.. ‘เพอร์ซิวัล เกรฟส์’

[Marvel]Fantastic Four : Bedtime

Standard

Title : Bedtime
Paring : Valeria Richards and Victor Von Doom
(Doctor Doom)
Comics : Fantastic Four (Marvel Studio)
Writer : Zol Redfox

หลายคนเข้าใจว่า วิคเตอร์ วอน ดูม คือ วายร้ายตัวฉกาจของจักรวาล
หลายคนเข้าใจว่า วิคเตอร์ วอน ดูม คือ ผู้ชายซึ่งสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตนต้องการ
หลายคนเข้าใจว่า วิคเตอร์ วอน ดูม คือ ผู้ที่ต้องการเป็นพระเจ้า
แต่หลายคน.. ไม่มีโอกาสได้เห็นตัวตนของ วิคเตอร์ วอน ดูม ในรูปแบบอื่น
ด็อกเตอร์ดูมคือผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งซึ่งพยายามไขว่คว้าสิ่งที่ตนถูกดูแคลน เหตุผลมากมายสำหรับดูมแสดงออกมาเพียงคำคำเดียว ‘พระเจ้า’
ทำไมเขาจึงต้องการเป็นพระเจ้า? ทำไมเขาถึงมองเห็นมนุษย์ในแบบที่แตกต่างจากคนอื่น? ทำไมเขาจึงทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ? แต่ทำไมเขาถึงรักประชาชนของลัตวีเรีย? ทำไมเขาถึงรักผู้หญิงคนหนึ่งได้เช่นเดียวกับผู้ชายทั่วไป? หากใครมองว่าดูมคือปีศาจ  วอน ดูม คงไม่ปฏิเสธเพราะนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการให้ทุกคนได้รับรู้ พลังและอำนาจที่สามารถควบคุมได้ด้วยมือสองข้างของดูม
นานมากแล้วที่ด็อกเตอร์ดูมไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ นั่นผ่านมานานจนตัวเขาเองก็ไม่อาจนึกออก ทุกสิ่งรอบตัวมีเพียงความมืดมิด  ความมุมานะ ความริษยาและความถือตัว  วิคเตอร์เป็นผู้ชายที่ถูกแปะฉลากไว้ตั้งแต่ต้นว่าเป็นวายร้ายและเมื่อใครเห็นต่างต้องยำเกรงและหวาดกลัว
พวกเขาไม่เคยได้เห็นอีกมุมของผู้ชายคนนี้ .. พระราชาผู้ปกครองประเทศลัตวีเรีย เขารักลัตวีเรียและประชาชนมากกว่าสิ่งใด เหตุผลนั้นอาจเพราะทำให้รู้สึกว่าตนมีอำนาจ แต่สิ่งสิ่งเดียวที่วิคเตอร์ วอน ดูมรักและยอมได้ไม่ว่าจะเป็นเมื่อใดนั่นก็คือเด็กหญิงตัวน้อยๆ นามว่า ‘วัลเลเรีย ริชาร์ดส์’ ลูกสาวคนเล็กของรี้ด ริชาร์ดส์และซูซาน สตอร์ม
วิคเตอร์ตกหลุมรักเด็กหญิงตั้งแต่เกิด ร่างเล็กๆ ที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมกอดของดูม ไม่มีครั้งใดที่เขารู้สึกอบอุ่นและรักใคร่ได้เท่ากับครั้งนี้ เขาบอกกับตัวเองว่าจะไม่ให้เด็กสาวคนนี้เป็นอะไรไปตราบใดที่ดูมยังมีชีวิตอยู่ และเขาก็ได้มอบชื่อแสนวิเศษให้กับเธอ.. ชื่อของผู้หญิงคนสำคัญที่จากไปนานแสนนาน ‘วัลเลเรีย’
เหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นก่อนที่วัลเลเรียจะเกิด สิ่งที่ดูมทำคือการช่วยเหลือ.. อย่างไรก็ตามไม่ว่าด้วยเหตุผลใดในตอนนี้ เด็กสาวตัวน้อยๆ คนนี้.. คือคนของด็อกเตอร์ดูม เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เขาเฝ้ามองวัลเลเรียเติบโต จากเด็กทารกที่อยู่ในอ้อมกอดกลายมาเป็นเด็กหญิงตัวเล็กที่นั่งเล่นอยู่ภายในบ้าน ดูมหาเหตุผลให้กับตัวเองว่าทำไมวัลเลเรียจะต้องอยู่กับริชาร์ดส์ตลอดเวลา แม้มิสเตอร์แฟนแทสติกจะคือพ่อแต่ลูกสาวที่ไม่ได้ถูกดูแลตลอดเวลาก็ควรได้รับการเอาใจใส่จากเขา
วิคเตอร์ไม่ปฏิเสธว่าความสัมพันธ์ของเขากับรี้ดไม่ค่อยดีนักพวกเขาทั้งสองเปรียบเสมือนกระจกซึ่งสะท้อนกันและกันการแสดงออกของดูมค่อนข้างจะแสดงให้ผู้คนรับรู้แตกต่างจากรี้ดที่เก็บไว้ภายในส่วนลึกของจิตใจ ซึ่งเหตุผลนี้อาจเป็นคำตอบว่าทำไมวัลเลเรีย ริชาร์ดส์จึงรักดูมไม่ต่างจากพ่อของเธอ.. พวกเขาทั้งสองคนต่างเติมเต็มกันและกันโดยไม่รู้ตัว
วัลเลเรียมีโอกาสได้ไปอยู่ที่ลัตวีเรียบ่อยครั้ง เธอไปอย่างเต็มใจและวิคเตอร์ก็แสดงออกให้หลานสาวเห็นว่าตนนั้นดีใจเช่นกันที่เธอชอบลัตวีเรีย … ทุกสิ่งที่ดูมทำคือการตามใจเด็กหญิงคนนี้แม้เขาจะทำเช่นนั้นแต่วัลเลเรียก็ไม่ได้เติบโตมาเป็นเด็กเอาแต่ใจ การที่มีพ่อเป็นนักวิทยาศาสตร์ทำให้เธอได้กรรมพันธุ์มาเต็มๆ .. ความเฉลียวฉลาดและช่างสังเกต เธอเป็นอัจฉริยะตัวน้อยๆ ที่ทำให้วิคเตอร์ ดูม ภูมิใจ แม้ว่าเด็กหญิงจะเก่งเกินเด็กทั่วไปแต่เธอก็ยังคงเป็นเด็กอยู่ดี
“Uncle Victor, why you are still here?”
เจ้าของชุดเกราะสีเงินอร่ามซึ่งถูกปกคลุมด้วยผืนผ้าสีเขียวหันใบหน้ามายังต้นเสียงที่เอ่ยทัก เด็กหญิงตัวเล็กผมบลอนด์ทองกำลังยกหลังมือขึ้นขยี้เปลือกตา เธอแสดงท่าทางงัวเงียอย่างเห็นได้ชัด
“You must go to sleep, Valeria.”
“But you don’t.”
“I’m not a child like you, young lady. Children get  a good night’s sleep.”
“I want a good night’s sleep but you’re still here. I’ll sleep when you sleep, Uncle Victor.”
คำตอบของวัลเลเรียทำให้ดูมส่ายใบหน้าแผ่วเบา เด็กหญิงในชุดนอนสีฟ้าเดินเข้ามาใกล้ชายร่างใหญ่ซึ่งอยู่ในชุดเกราะ เธอยกมือเล็กขึ้นจับโลหะสีเงินที่ปกคลุมมือของอีกฝ่าย กระชับไว้แน่นพร้อมกับดึงเบาๆ
“It’s time to sleep. Tomorrow will be back to work.”
“Doom demands you to go to bed but it’s not work because it’s you.”
“You know that then.. come here, Uncle Doom.”
วัลเลเรียคลี่ยิ้มน้อยๆ เธอมักจะชนะดูมอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความสามารถในการชักจูงคนหรือเป็นเพราะดูมให้ความเอ็นดูเด็กหญิงมากกว่าใครอื่น แต่ที่แน่ๆ .. หากไม่มีข้อตกลงดีๆ สักข้อดูมจะไม่ยอมทำตาม
วิคเตอร์จูงเด็กหญิงตัวน้อยไปตามทางเดินเงียบสงัด แสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างวาบเมื่อเดินผ่าน พวกเขาทั้งสองใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงห้องนอนเป็นที่เรียบร้อย มือซึ่งถูกปกปิดด้วยโลหะคลายออกเป็นสัญญาณบอกแก่วัลเลเรียว่าถึงเวลาที่เธอต้องขึ้นเตียงนอน
วัลเลเรีย ริชาร์ดส์ไม่ปฏิเสธ เธอทราบอยู่เต็มอกว่าชายผู้นี้จะต้องกลับไปทำงานเมื่อเธอนอนหลับ คงจะห้ามไม่ได้ เช่นเดียวกับที่เธอเคยบอกกับพ่อ ทั้งสองคนไม่ได้แตกต่างกันมากนัก มุมานะทำงานเพื่อให้ตนรู้สึกพึงพอใจ.. เด็กหญิงปฏิเสธไม่ได้เลย ในตอนนี้อย่างน้อยขอให้ได้อยู่ด้วยกันกับดูมอีกสักพักก็พอ
“Good night, Uncle Victor”
เธอเอ่ยแผ่วเบา ผืนผ้าห่มถูกเลื่อนขึ้นมาชิดแนบอกโดยการกระทำของดูม มือหนาวางลงสัมผัสเรือนผมสีบลอนด์ทองอย่างนุ่มนวล นัยน์ตาที่จ้องมองเด็กหญิงแฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมาย ไร้ซึ่งความเกลียดชัง ไร้ซึ่งความริษยา มีเพียงความรู้สึกอื่น.. ความรู้สึกที่หลายคนไม่เคยได้สัมผัส กระนั้นแล้วยังคงเปี่ยมด้วยอำนาจ
“Valeria”
“Yes?”
วิคเตอร์ผ่อนลมหายใจแผ่วเบา แต่กลับได้ยินชัดเจนเมื่อลอดผ่านชุดเกราะ เขาปล่อยตัวลงนั่งบนเตียงแล้วเงียบไป
“…?”
เด็กหญิงแสดงสีหน้าสงสัยแต่ไม่นานเธอกลับยิ้มแล้วหลับตาลงนอน ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดตอบของด็อกเตอร์ดูมเธอก็แทบจะเข้าใจทั้งหมดแล้ว ไม่ใช่เพราะว่าเธอเก่งแต่เป็นเพราะเธอเข้าใจและเชื่อมั่นในตัวชายคนนี้
“Good night, Valeria.”