[Marvel]Fantastic Four : Bedtime

1837066-doom_val_583_029
Standard

Title : Bedtime
Paring : Valeria Richards and Victor Von Doom
(Doctor Doom)
Comics : Fantastic Four (Marvel Studio)
Writer : Zol Redfox

หลายคนเข้าใจว่า วิคเตอร์ วอน ดูม คือ วายร้ายตัวฉกาจของจักรวาล
หลายคนเข้าใจว่า วิคเตอร์ วอน ดูม คือ ผู้ชายซึ่งสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตนต้องการ
หลายคนเข้าใจว่า วิคเตอร์ วอน ดูม คือ ผู้ที่ต้องการเป็นพระเจ้า
แต่หลายคน.. ไม่มีโอกาสได้เห็นตัวตนของ วิคเตอร์ วอน ดูม ในรูปแบบอื่น
ด็อกเตอร์ดูมคือผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งซึ่งพยายามไขว่คว้าสิ่งที่ตนถูกดูแคลน เหตุผลมากมายสำหรับดูมแสดงออกมาเพียงคำคำเดียว ‘พระเจ้า’
ทำไมเขาจึงต้องการเป็นพระเจ้า? ทำไมเขาถึงมองเห็นมนุษย์ในแบบที่แตกต่างจากคนอื่น? ทำไมเขาจึงทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ? แต่ทำไมเขาถึงรักประชาชนของลัตวีเรีย? ทำไมเขาถึงรักผู้หญิงคนหนึ่งได้เช่นเดียวกับผู้ชายทั่วไป? หากใครมองว่าดูมคือปีศาจ  วอน ดูม คงไม่ปฏิเสธเพราะนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการให้ทุกคนได้รับรู้ พลังและอำนาจที่สามารถควบคุมได้ด้วยมือสองข้างของดูม
นานมากแล้วที่ด็อกเตอร์ดูมไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ นั่นผ่านมานานจนตัวเขาเองก็ไม่อาจนึกออก ทุกสิ่งรอบตัวมีเพียงความมืดมิด  ความมุมานะ ความริษยาและความถือตัว  วิคเตอร์เป็นผู้ชายที่ถูกแปะฉลากไว้ตั้งแต่ต้นว่าเป็นวายร้ายและเมื่อใครเห็นต่างต้องยำเกรงและหวาดกลัว
พวกเขาไม่เคยได้เห็นอีกมุมของผู้ชายคนนี้ .. พระราชาผู้ปกครองประเทศลัตวีเรีย เขารักลัตวีเรียและประชาชนมากกว่าสิ่งใด เหตุผลนั้นอาจเพราะทำให้รู้สึกว่าตนมีอำนาจ แต่สิ่งสิ่งเดียวที่วิคเตอร์ วอน ดูมรักและยอมได้ไม่ว่าจะเป็นเมื่อใดนั่นก็คือเด็กหญิงตัวน้อยๆ นามว่า ‘วัลเลเรีย ริชาร์ดส์’ ลูกสาวคนเล็กของรี้ด ริชาร์ดส์และซูซาน สตอร์ม
วิคเตอร์ตกหลุมรักเด็กหญิงตั้งแต่เกิด ร่างเล็กๆ ที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมกอดของดูม ไม่มีครั้งใดที่เขารู้สึกอบอุ่นและรักใคร่ได้เท่ากับครั้งนี้ เขาบอกกับตัวเองว่าจะไม่ให้เด็กสาวคนนี้เป็นอะไรไปตราบใดที่ดูมยังมีชีวิตอยู่ และเขาก็ได้มอบชื่อแสนวิเศษให้กับเธอ.. ชื่อของผู้หญิงคนสำคัญที่จากไปนานแสนนาน ‘วัลเลเรีย’
เหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นก่อนที่วัลเลเรียจะเกิด สิ่งที่ดูมทำคือการช่วยเหลือ.. อย่างไรก็ตามไม่ว่าด้วยเหตุผลใดในตอนนี้ เด็กสาวตัวน้อยๆ คนนี้.. คือคนของด็อกเตอร์ดูม เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เขาเฝ้ามองวัลเลเรียเติบโต จากเด็กทารกที่อยู่ในอ้อมกอดกลายมาเป็นเด็กหญิงตัวเล็กที่นั่งเล่นอยู่ภายในบ้าน ดูมหาเหตุผลให้กับตัวเองว่าทำไมวัลเลเรียจะต้องอยู่กับริชาร์ดส์ตลอดเวลา แม้มิสเตอร์แฟนแทสติกจะคือพ่อแต่ลูกสาวที่ไม่ได้ถูกดูแลตลอดเวลาก็ควรได้รับการเอาใจใส่จากเขา
วิคเตอร์ไม่ปฏิเสธว่าความสัมพันธ์ของเขากับรี้ดไม่ค่อยดีนักพวกเขาทั้งสองเปรียบเสมือนกระจกซึ่งสะท้อนกันและกันการแสดงออกของดูมค่อนข้างจะแสดงให้ผู้คนรับรู้แตกต่างจากรี้ดที่เก็บไว้ภายในส่วนลึกของจิตใจ ซึ่งเหตุผลนี้อาจเป็นคำตอบว่าทำไมวัลเลเรีย ริชาร์ดส์จึงรักดูมไม่ต่างจากพ่อของเธอ.. พวกเขาทั้งสองคนต่างเติมเต็มกันและกันโดยไม่รู้ตัว
วัลเลเรียมีโอกาสได้ไปอยู่ที่ลัตวีเรียบ่อยครั้ง เธอไปอย่างเต็มใจและวิคเตอร์ก็แสดงออกให้หลานสาวเห็นว่าตนนั้นดีใจเช่นกันที่เธอชอบลัตวีเรีย … ทุกสิ่งที่ดูมทำคือการตามใจเด็กหญิงคนนี้แม้เขาจะทำเช่นนั้นแต่วัลเลเรียก็ไม่ได้เติบโตมาเป็นเด็กเอาแต่ใจ การที่มีพ่อเป็นนักวิทยาศาสตร์ทำให้เธอได้กรรมพันธุ์มาเต็มๆ .. ความเฉลียวฉลาดและช่างสังเกต เธอเป็นอัจฉริยะตัวน้อยๆ ที่ทำให้วิคเตอร์ ดูม ภูมิใจ แม้ว่าเด็กหญิงจะเก่งเกินเด็กทั่วไปแต่เธอก็ยังคงเป็นเด็กอยู่ดี
“Uncle Victor, why you are still here?”
เจ้าของชุดเกราะสีเงินอร่ามซึ่งถูกปกคลุมด้วยผืนผ้าสีเขียวหันใบหน้ามายังต้นเสียงที่เอ่ยทัก เด็กหญิงตัวเล็กผมบลอนด์ทองกำลังยกหลังมือขึ้นขยี้เปลือกตา เธอแสดงท่าทางงัวเงียอย่างเห็นได้ชัด
“You must go to sleep, Valeria.”
“But you don’t.”
“I’m not a child like you, young lady. Children get  a good night’s sleep.”
“I want a good night’s sleep but you’re still here. I’ll sleep when you sleep, Uncle Victor.”
คำตอบของวัลเลเรียทำให้ดูมส่ายใบหน้าแผ่วเบา เด็กหญิงในชุดนอนสีฟ้าเดินเข้ามาใกล้ชายร่างใหญ่ซึ่งอยู่ในชุดเกราะ เธอยกมือเล็กขึ้นจับโลหะสีเงินที่ปกคลุมมือของอีกฝ่าย กระชับไว้แน่นพร้อมกับดึงเบาๆ
“It’s time to sleep. Tomorrow will be back to work.”
“Doom demands you to go to bed but it’s not work because it’s you.”
“You know that then.. come here, Uncle Doom.”
วัลเลเรียคลี่ยิ้มน้อยๆ เธอมักจะชนะดูมอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความสามารถในการชักจูงคนหรือเป็นเพราะดูมให้ความเอ็นดูเด็กหญิงมากกว่าใครอื่น แต่ที่แน่ๆ .. หากไม่มีข้อตกลงดีๆ สักข้อดูมจะไม่ยอมทำตาม
วิคเตอร์จูงเด็กหญิงตัวน้อยไปตามทางเดินเงียบสงัด แสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างวาบเมื่อเดินผ่าน พวกเขาทั้งสองใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงห้องนอนเป็นที่เรียบร้อย มือซึ่งถูกปกปิดด้วยโลหะคลายออกเป็นสัญญาณบอกแก่วัลเลเรียว่าถึงเวลาที่เธอต้องขึ้นเตียงนอน
วัลเลเรีย ริชาร์ดส์ไม่ปฏิเสธ เธอทราบอยู่เต็มอกว่าชายผู้นี้จะต้องกลับไปทำงานเมื่อเธอนอนหลับ คงจะห้ามไม่ได้ เช่นเดียวกับที่เธอเคยบอกกับพ่อ ทั้งสองคนไม่ได้แตกต่างกันมากนัก มุมานะทำงานเพื่อให้ตนรู้สึกพึงพอใจ.. เด็กหญิงปฏิเสธไม่ได้เลย ในตอนนี้อย่างน้อยขอให้ได้อยู่ด้วยกันกับดูมอีกสักพักก็พอ
“Good night, Uncle Victor”
เธอเอ่ยแผ่วเบา ผืนผ้าห่มถูกเลื่อนขึ้นมาชิดแนบอกโดยการกระทำของดูม มือหนาวางลงสัมผัสเรือนผมสีบลอนด์ทองอย่างนุ่มนวล นัยน์ตาที่จ้องมองเด็กหญิงแฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมาย ไร้ซึ่งความเกลียดชัง ไร้ซึ่งความริษยา มีเพียงความรู้สึกอื่น.. ความรู้สึกที่หลายคนไม่เคยได้สัมผัส กระนั้นแล้วยังคงเปี่ยมด้วยอำนาจ
“Valeria”
“Yes?”
วิคเตอร์ผ่อนลมหายใจแผ่วเบา แต่กลับได้ยินชัดเจนเมื่อลอดผ่านชุดเกราะ เขาปล่อยตัวลงนั่งบนเตียงแล้วเงียบไป
“…?”
เด็กหญิงแสดงสีหน้าสงสัยแต่ไม่นานเธอกลับยิ้มแล้วหลับตาลงนอน ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดตอบของด็อกเตอร์ดูมเธอก็แทบจะเข้าใจทั้งหมดแล้ว ไม่ใช่เพราะว่าเธอเก่งแต่เป็นเพราะเธอเข้าใจและเชื่อมั่นในตัวชายคนนี้
“Good night, Valeria.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s