[Phonebooth]Chat (Day 2)

Standard
Title : Chat (Day 2)
Pairing : Bobby / Stuart ‘Stu’ Shepard
Movie : Phone Booth
หมายเหตุ: มีการต่อเนื่องมาจาก [ Joylada ]

 

สตู เชพพาร์ดและบ๊อบบี้นัดหมายกันอย่างดิบดีเรื่องการออกไปทานอาหารตอนเที่ยงคืน บ๊อบบี้เลิกงานตอนราวๆ ห้าทุ่มของวันนี้ดังนั้นพวกเขาถึงต้องนัดกันดึกกว่าเดิม ที่มานัดเอาป่านนี้เป็นเพราะสตูต้องการไถ่โทษที่หายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืนจนทำให้อีกคนไม่ได้นอนยันเช้า แต่เหมือนว่าภายในบ้านจะเงียบจนคล้ายกับไม่มีใครอยู่ สตูส่งข้อความและโทรหาผู้เป็นเจ้าของบ้านอยู่หลายครั้งแต่ไม่ได้รับคำตอบใด เขาตัดสินใจส่งข้อความทิ้งไว้ หากบ๊อบบี้ได้ยินเสียงก่อกแก่กดังขึ้นมานั่นคือเสียงของเขาเอง

 

สตูก้มลงหยิบกุญแจสำรองที่ซ่อนไว้ขึ้นมาไข เขาไม่แน่ใจนักว่าบ๊อบบี้กลับมาแล้วหรือไม่แต่การที่มองเห็นไฟสลัวๆ อยู่ภายในบ้านเช่นนั้น หากไม่ใช่บ๊อบบี้แล้วจะคือใคร เขาเดาว่าอีกคนกลับมาแล้ว

 

บานประตูบ้านถูกเปิดออก ผู้มาเยือนสาวเท้าเดินเข้าไปด้านในบ้านราวกับตนเป็นเจ้าของ สำหรับพวกเขาทั้งสองคนแล้วนั้นคงสามารถใช้คำคำนี้ในการอธิบายความสัมพันธ์ให้เห็นภาพได้อย่างชัดเจน ‘เป็นเจ้าของร่วมกัน’ ทั้งสตูและบ๊อบบี้เหมือนเป็นเจ้าของร่วมกันในหลายๆ สิ่ง เป็นเจ้าของร่วมกันในหลายๆ อย่างที่ต่างเป็นผู้ออกเงิน ความสนิทสนมของพวกเขานั้นมีมากเกินกว่าใคร และนั่นก็ค่อนข้างมากกว่าคำว่าเพื่อนหรือครอบครัว

 

“บ๊อบบี้ กลับมาหรือยัง?”

 

คำทักทายอาจฟังดูแปลกแต่เพราะไม่มีการตอบรับจากเพื่อนคนสำคัญสตูถึงกล่าวออกไปแบบนั้น คงไม่ใช่ว่าไฟสลัวๆ นั่นเป็นแสงจากไฟฉายของพวกขโมยหรอกนะ?

 

“บ๊อบบี้?”

 

เขาเดินหาเพื่อนชายไปรอบๆ บ้าน ความจริงที่เอาแต่เดินวนไปมาไม่ใช่ว่าหาอีกฝ่ายเพียงเท่านั้น สตูกำลังตรวจเช็คบ้านไปในตัว เมื่อเห็นว่าทุกอย่างปกติดีเขาถึงเดินตรงรี่ไปยังห้องนอนเพื่อดูว่าผู้เป็นเจ้าของบ้านอยู่ที่นั่นหรือไม่

 

ในตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน บ๊อบบี้นอนหลับอยู่บนเตียงพร้อมด้วยผืนผ้าห่มกองโตดูนุ่มนิ่ม เห็นแล้วสตูเองก็อยากจะกระโจนลงไปนอนด้วยเสียอย่างนั้น เขาเดินเข้ามายืนอยู่ใกล้ๆ กับเตียง ครั้งก่อนที่มาที่นี่ห้องนอนเละเทะมากกว่านี้เสียอีก สตูสะบัดหน้าไล่ความคิดเหล่านั้น เรื่องนั้นเขาไม่อยากจะจำนักหรอก เรื่องที่ทำให้เพื่อนของเขาต้องทุกข์ใจ

 

สตูถอนใจออกมายาวๆ ยืนมองคนที่หลับปุ๋ยอยู่บนเตียง พอเห็นหลับสนิทแบบนั้นก็ไม่คิดจะปลุกบ๊อบบี้อีก ที่นอนหลับลึกหลับยาวแบบนี้ก็เพราะตัวเขาเอง เมื่อวานเล่นหายตัวไปจนทำให้คนตรงหน้าเป็นห่วง ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องออกไปทานอาหารข้างนอกอีกแล้วเอาเป็นว่าเขาจะออกไปซื้ออาหารมาให้เผื่อเจ้าตัวตื่นมาแล้วไม่มีอะไรทาน

 

เขายิ้มเล็กๆ แล้วเขียนโน้ตเสียบไว้ใต้โทรศัพท์ของอีกคนว่า ‘Be right back, bebe ❤’

 

 

สตูขับรถออกไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ หยิบอาหารมาสองสามอย่างกับน้ำและขนม ตู้เย็นบ้านบ๊อบบี้โล่งพอๆ กับเขา แทบไม่มีอาหารอะไรเลย ส่วนมากมักสั่งเข้ามาทานหรือไม่ก็ออกไปร้านอาหาร ทำจนจะกลายเป็นนิสัยปกติแล้วสิ ไว้เขาน่าจะชวนอีกคนมาทำอาหารด้วยกัน มีความสามารถติดตัวแบบนั้นสาวๆ น่าจะมาตามติดกันเป็นแถว นึกแล้วก็แอบหวงเพื่อนของเขาอยู่บ้าง ทั้งหวงทั้งอิจฉา

 

หลังจากจัดการซื้อของจนเรียบร้อยสตูจึงขึ้นรถและขับกลับ ตอนนั้นเป็นเวลาราวๆ เที่ยงคืนครึ่ง ถือว่าทำเวลาในการเดินทางและเลือกซื้อของได้ดีทีเดียว เมื่อกลับมาถึงเขาก็เดินเข้าบ้านตามปกติ ทำราวกับบ้านหลังนี้เป็นบ้านของเขาทั้งที่ความจริงเป็นของบ๊อบบี้

 

ถุงอาหารถูกวางไว้บนโต๊ะ เขาปลีกตัวเดินไปดูว่าเพื่อนสุดที่รักนั้นตื่นแล้วหรือไม่แต่เมื่อชะโงกหน้าเข้าไปสิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงความว่างเปล่า บนเตียงไม่ได้มีใครนอนอยู่อีกแล้วสงสัยว่าบ๊อบบี้คงตื่นลุกไปเข้าห้องน้ำ

 

“นายมาช้าชะมัด หิวแล้ว”

 

น้ำเสียงต่อว่านั้นแม้จะฟังดูเหมือนโกรธแต่กลับเป็นน้ำเสียงที่แสนจะงัวเงีย ท่าทางอีกคนคงเพิ่งตื่นนอน ทรงผมกับหน้าตาของเจ้าตัวช่วยยืนยันให้อย่างชัดเจน ผมฟูๆ ของบ๊อบบี้ทำให้สตูอยากเข้าไปขยี้เสียจริงเชียว เห็นแล้วคันไม้คันมือแถมหมั่นเขี้ยว

 

“นายนอนหลับหนีฉันจริงๆ นี่หว่า”

 

“ช่วยไม่ได้ นั่นความผิดนายที่ทำให้ฉันไม่ได้นอนแล้วตกลงเราจะออกไปไหนกัน?”

 

“ไม่ไปแล้ว ฉันซื้อของเข้ามาให้เรียบร้อย วันนี้เราจะกินกันที่บ้านแล้ววันหลังค่อยออกไป”

 

บ๊อบบี้พนักหน้าหงึกๆ เขายังตื่นไม่เต็มตาเลยด้วยซ้ำไปแถมพร้อมจะเข้านอนต่ออีกรอบแล้วด้วย ประโยคที่กล่าวออกมาตัวเขาอาจจะไม่ทราบเสียด้วยซ้ำว่าพูดกล่าวสิ่งใดออกไปบ้าง ท่าทางแสนงัวเงีย ยืนโงนเงนของนักแสดงหนุ่มที่ดูพร้อมจะจำศีลทำให้สตูเสนอตัวเลือกอื่น

 

“หรือไม่นายก็เข้านอนแล้วอาหารค่อยเอามาอุ่นกินพรุ่งนี้ หน้านายไม่ไหวแล้วว่ะ”

 

นักแสดงหนุ่มไม่ได้พูดตอบ ไม่ได้รับฟังคำพูดที่สตูพยายามเสนอ เขาทำเพียงพยักหน้าหงึกๆ เท่านั้นเอง เหมือนจะล้มหลับให้ได้เสียเดี๋ยวนั้น

 

“นอนเถอะพ่อคุณแทบจะล้มพับอยู่แล้ว”

 

ปากบอกไปเช่นนั้นแต่มือดันเลื่อนจับเลื่อนโอบประคองพาบ๊อบบี้กลับห้องนอนเป็นที่เรียบร้อยแถมส่งขึ้นเตียงห่มผ้าให้เสียอีก คงไม่ต้องถามเลยว่าสตู เชพพาร์ดจะทำสิ่งใดต่อไป แน่นอนว่าหลังจากนี้เขาจะกระโจนขึ้นไปนอนอยู่ข้างๆ กับบ๊อบบี้ ขอให้จัดของกับล็อคบ้านเรียบร้อยก่อนแล้วกัน

 

 

Advertisements

[Drabble] Fantastic Beasts: Lust

Standard

 

Title : Lust
Pairing : Someone with Percival Graves
Movies : Fantastic Beasts and Where to find them
Writer : Zolredfox

 

 

สาวเท้าเข้าใกล้ร่างชายตรงหน้าแนบชิด มือสอดไปใต้เสื้อโค้ทตัวหนาสัมผัสผ้าเนื้อหยาบที่อยู่ใต้ฝ่ามือ ค่อยๆ เลื่อนขึ้นเนิบช้า

 

ใบหน้าโน้มเข้าใกล้ผืนผ้าพันคอสีเข้ม มือที่เคยสัมผัสมาตามชุดสูทราคาแพงดึงผ้าพันคอซึ่งพาดอยู่บนบ่าให้ไหลหล่นลงสู่พื้น

 

ฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างเลื่อนขึ้นถึงหัวไหล่ทั้งสอง ถอดเสื้อโค้ทราคาแพงหลุดจากหัวไหล่หล่นลงกองบนพื้นกระทบจนเกิดเสียง

 

มือทั้งสองรอดผ่านสูทตัวนอกสัมผัสเนื้อผ้าด้านใน ปลดกระดุมเสื้ออย่างใจเย็น

 

ปลายจมูกเข้าใกล้สูดกลิ่นกาย ลมหายใจร้อนรดปะทะซอกคอ

 

ความเย้ายวนและห้วงอารมณ์นำพาให้ริมฝีปากขยับเข้าใกล้ ไร้ซึ่งการสัมผัส มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วๆ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นดังอยู่ภายใต้ความเงียบสงัด

 

 


 

I don’t know who he is(?) Maybe it’s Credence? Newt?.. Grindelwald? It’s up to you. I just wanna write Ha Ha.