[Marvel]Wolverine: Wild Animals

Standard

 

Title:  Wild Animals
Pairing:  Victor Creed l Sabretooth and Wolverine l James ‘Logan’ Howlett
Comics: Wolverine (Marvel Studio)
Writer: Zol Redfox

 

 

Note : กิจกรรม Week 12 ของ 
Wild Animals in this chapter is Sabretooth, Wolverine and Tiny Wolverine

 

 

 

เจมส์ ‘โลแกน’ ฮาวเล็ตต์ คิดเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งกับตนเองอยู่หลายครั้ง คิดมาเนิ่นนาน บางทีเขาอาจจะคิดถึงเรื่องนี้มาตลอดตั้งแต่สูญเสียความทรงจำครั้งแรก หรืออาจจะครั้งที่สอง? ที่แน่ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สามารถเปลี่ยนชีวิตของเขาทั้งชีวิตได้เลย เขาไม่อยากเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ ไม่เคยคิดอยากจะเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ เขาต้องการเป็นคนธรรมดา ผู้ชายแสนธรรมดาที่มีครอบครัวและมีลูกๆ ลูกที่เป็นที่รักของเขามากกว่าใครอื่น แต่ความพิเศษนั้นกลับถูกฝังหยั่งลึกไว้ในสายเลือด ในกรรมพันธุ์ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ‘วูล์ฟเวอรีน’ ไม่มีสิทธิ์ได้เลือกและเขาก็ต้องยอมรับกับความพิเศษนี้ ‘มนุษย์กลายพันธุ์’ ที่มีกรงเล็บและประสาทการรับรู้ดั่งสัตว์ป่า

 

หากมีโอกาสโลแกนก็อยากจะหายไปใช้ชีวิตแสนเรียบง่ายแต่ส่วนหนึ่งกลับพยายามต่อต้านเขาถูกปลูกฝังจากเพื่อนคนสำคัญ ‘ชาร์ลส์ เอ็กซ์ เซเวียร์’ ชายผู้ที่ทำให้โลแกนเป็นอย่างที่เป็นแม้ภายในใจจะบอกกับตนเองมานับครั้งไม่ถ้วน คนเช่นเจมส์ ฮาวเล็ตต์ไม่ต้องการเป็นฮีโร่ เขาต้องการพักจากการเป็นฮีโร่… พอแล้ว.. มันมากเกินพอแล้ว ไม่มีใครรู้ดีไปมากกว่าตัวของเขาเอง

 

‘Enough, old man. You can’t do this shit anymore. You can’t do it anymore…’

 

หยาดเลือดไหลหยดลงกระทบกับพื้นกรงเล็บแหลมที่เชือดเฉือนมานักต่อนักค่อยๆ เคลื่อนกลับคืนสู่ใต้ผิวหนัง กรงเล็บที่ถูกหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวกับอดาแมนเทียม โลหะที่แข็งแกร่งมากที่สุดชนิดหนึ่ง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดโลแกนได้มันมาเพราะการเข้าร่วม ‘Project X’ และเขาก็ไม่ได้ยินดีกับมันสักเท่าไหร่ เขาพอแล้ว.. ตลอดหลายสิบปีที่มีชีวิตมาเขาพอแล้ว การต่อสู้ที่ผ่านมาตลอดร้อยปี สงครามที่เคยฝ่าฟันมา..เหล่าผู้คนที่เขาต้องสู้ตลอดมา เขาพอแล้ว.. วูล์ฟเวอรีนพอกับเรื่องเหล่านี้แล้ว

 

 

หลายเดือนที่วูล์ฟเวอรีนหายเข้ากลีบเมฆ ไม่มีใครทราบว่าชีวิตของชายผู้นี้เป็นเช่นไร ผู้ที่สามารถบอกได้ดีที่สุดเป็นใครไปไม่ได้นอกจากโลแกน หากให้กล่าวในตอนนี้เขาก็คงบอกออกมาว่า ‘สบายดี’   ชุดสูทวูล์ฟเวอรีนที่เคยสวมตลอดมาถูกเก็บไว้ภายในกล่องไม้ เก็บซ่อนไว้ราวกับว่าจะไม่มีผู้ใดได้สวมชุดนี้อีก ชีวิตของโลแกนเป็นไปอย่างที่เขาต้องการ ชีวิตเรียบง่ายอยู่กลางหุบเขา ท่ามกลางป่าไม้และสัตว์ป่า ‘ความสุข’ นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการมาตลอดหลายปี หากไม่สามารถพบความสุขกับมนุษย์ได้อย่างน้อยก็ขอให้ได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติก็เพียงพอ

 

ไม่นึกเลยว่าความสุขของเขานั้นจะสั้นนัก…

 

..Sniff… Sniff..

 

ความคุ้นเคย…ความโกลาหล.. จมูกที่ไวต่อกลิ่นดั่งสัตว์ป่าสูดดมกลิ่นที่ลอยมาตามสายลม ไม่ใช่เรื่องดี.. ไม่เคยเป็นเรื่องดีเลยเมื่อเขาต้องพบหน้าชายคนนี้ การพบกันของพวกเขาทั้งสองมันไม่เคยดีเลยแม้สักครั้งเดียวยกเว้นครั้งแรกสุดที่ผ่านมานานหลายสิบปี.. โลแกนขมวดคิ้วหลังจากวางข้าวของลงบนโต๊ะ เขาก้าวเท้าเดินไปหยุดอยู่ที่บานประตูบ้าน ไม่จำเป็นต้องรอให้ผู้มาเยือนเคาะประตูเสียด้วยซ้ำ เพียงกลิ่นอันแสนคุ้นเคยนี้มาแตะจมูกก็ทราบในทันทีแล้วว่าคือใคร เขากระชากบานประตูเปิดออก

 

“Fuck off, Creed. I’m …..”

 

เสียงของวูล์ฟเวอรีนขาดตอนไปครู่หนึ่ง คิ้วที่ขมวดมุ่นนั้นเป็นปมมากกว่าเก่า สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ชายร่างยักษ์อย่างที่เขาคาดการณ์ สิ่งที่ปรากฏให้เห็นตรงหน้าเป็นสัตว์หน้าขนตัวสีน้ำตาลเข้มแกมดำ อุ้งมือของมันแสดงเด่นอยู่ตรงหน้า ใบหน้าและคมเขี้ยว ให้ตายเถอะครีด..นี่นายเล่นอะไรของนาย? โลแกนไม่เคยเข้าใจการกระทำนี้เลย

 

“Do ya miss me, runt?”

 

นั่นคือประโยคคำพูดของ ‘เซเบอร์ทูธ’ คู่ปรับตลอดกาลของวูล์ฟเวอรีน ไม่นึกเลยว่าการมาหาครั้งนี้จะมีสัตว์หน้าขนในอุ้งมือติดมาด้วย

 

“What do you want from me, bub?”

 

น้ำเสียงประชดประชันยังคงแฝงอยู่ในประโยคคำพูด เขาแสดงสีหน้าไม่พอใจแหงนใบหน้ามองชายร่างสูงกว่า โลแกนไม่เคยแสดงสีหน้าพอใจเลยสักครั้งเมื่อต้องมาพบหน้าเซเบอร์ทูธ มือทั้งสองกระชับกำหมัดแน่น รู้สึกได้ถึงโลหะที่กำลังเคลื่อนอยู่ใต้ผิวหนัง เตรียมพร้อมเข้าปะทะกับชายตรงหน้าในทุกเมื่อ ‘วิคเตอร์ ครีด’ ไม่เคยปล่อยให้เขาได้พักหายใจ ทุกครั้งพวกเขาทั้งคู่มักจะปะทะกันและแทบทุกครั้งก็มักจะเป็นเหตุผลอันแสนไร้สาระของครีด …ครีดกระหายในตัวของวูล์ฟเวอรีน…

 

“You didn’t answer my question.”

 

“Grr.. NEVER.. I never miss you, Creed.”

 

โลแกนขมวดคิ้วแสดงสีหน้าไม่พอใจขณะที่ครีดหลุดส่งเสียงหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะที่ทำเอาโลแกนอยากจะเฉือนปากสักทียิ่งเห็นรอยยิ้มที่ฉีกกว้างโชว์คมเขี้ยวแหลมดั่งเสือตัวโตนั่นแล้วยิ่งอยากจะข่วนเข้าที่ใบหน้าจนเป็นรอยกรงเล็บของเขา เขาได้เพียงคิดเพราะเมื่อกรงเล็บแหลมนั่นเฉือนลงบนผิวเนื้ออีกคนไม่นานแผลที่เกิดขึ้นจะสมานกลับเข้าที่ดังเดิม..

 

ภายในอุ้งมือทั้งสองของครีดอุ้มสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเอาไว้ไม่ได้ปล่อยให้หลุดหนี แท้จริงแล้วจะจับด้วยมือเดียวโลแกนแน่ใจว่าครีดสามารถทำได้โดยง่าย การมาประคองสองมือคงทำให้เห็นเหมือนเป็นการถนอม สิ่งมีชีวิตที่ครีดมองว่าไม่แตกต่างจากวูล์ฟเวอรีนเลยสักนิด.. ความจริงแล้วมันไม่แตกต่างเลยคงถูกต้องกว่า

 

“Here..”

 

“What?!”

 

“My gift.”

 

“What are you doin’? Why you bring this ‘Wolverine’ to me?”

 

“’Cause he is tiny and I think ‘bout you when I saw this runt.”

 

โลแกนเงียบไปสักพักใหญ่ มองจ้องใบหน้าของเซเบอร์ทูธก่อนจะปิดประตูบ้านลงในทันที นี่ครีดเล่นบ้าอะไร จู่ๆ มาบอกว่าเห็นวูล์ฟเวอรีนตัวนั้นแล้วคิดถึงเขา แค่นึกก็ขนลุกขึ้นมาแล้ว นี่ไปโดนใครฉีดยาอะไรมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ หรือแค่เป็นบ้าอยากขอคืนดี? ไม่ล่ะ.. เขาขอผ่าน

 

“Runt!!”

 

เซเบอร์ทูธเริ่มส่งเสียงโหวกเหวก เขาจงใจส่งเสียงดังๆ กวนประสาทเสียมากกว่า การก่อกวนโลแกนเป็นสิ่งที่เขารักเสมอมา นอกจากตามล่าวูล์ฟเวอรีนแล้วยอมรับเลยว่าเขารักการได้ปะทะกับวูล์ฟเวอรีนแม้หลายครั้งมันจะไม่มีเหตุผลก็ตาม

 

“Go away, Sabretooth!! Go back with ‘YOUR’ tiny Wolverine!!”

 

โลแกนส่งเสียงตะโกนกลับออกไป อยากจะกระโดดเสียบลำตัวอีกคนด้วยกรงเล็บอยู่หรอกแต่เขาขออยู่เงียบๆ ท่ามกลางธรรมชาตินี้ทีเถอะ ไม่ต้องการได้กลิ่นคาวเลือดหรือปะทะกับใคร อยู่เงียบๆ มาได้หลายเดือนไม่นึกเลยว่าครีดจะตามเขาจนเจอ…อีกครั้ง… เป็นแบบนี้ทุกครั้งไม่ว่าเขาจะไปซ่อนอยู่ที่ใดของมุมโลก

 

บานประตูถูกเปิดออกในที่สุดเรียกว่ากระเด็นจากที่เคยอยู่เข้ามาในตัวบ้านคงถูกกว่า โลแกนนึกไว้อยู่แล้วว่าอีกคนจะต้องพังเข้ามา ไม่เคยมีการทำอะไรนุ่มนวลต่อกันเลยสักครั้ง เขามองเจ้าวูล์ฟเวอรีนตัวเล็กกระโดดวิ่งเข้าไปในบ้านก่อนจะหันกลับไปหาเซเบอร์ทูธที่ตั้งท่าเตรียมเข้าปะทะเสียเต็มที่ ฮอร์โมนที่หลั่งออกมาเขาได้กลิ่นอย่างชัดเจนและแน่นอนว่าฮอร์โมนนั้นก็ทำให้ร่างกายของเซเบอร์ทูธขยายใหญ่ขึ้น เข้าสู่โหมดออกล่าเต็มตัว

 

“You forgot again, runt”

 

เซเบอร์ทูธส่งเสียงคำรามในลำคอ เสียงคำรามที่ดูจะแสดงความปิติเป็นอย่างมากเมื่อเห็นกรงเล็บแหลมเคลื่อนผ่านออกจากผิวเนื้อนั้น

 

SNIKT!!

 

เสียงอันแสนคุ้นเคย…

 

“I remember everything you did to me.”

 

“Nah~ Logan. You forgot one thing.”

 

ครีดส่งเสียงคำรามดัง มือกางกรงเล็บทั้งสองข้างพร้อมวิ่งเข้าปะทะกับร่างเล็กของวูล์ฟเวอรีน เสียงของโลแกนที่พยายามออกแรงจัดการกับชายตรงหน้า เขาต้องใช้แรงและกำลังมหาศาลทุกครั้งที่ต้องเข้าปะทะกับเซเบอร์ทูธ กรงเล็บแหลมแทงเข้าไปในผิวเนื้อของวิคเตอร์ ครีดจังหวะนั้นเองที่อุ้งมือใหญ่คว้าจับกับลำคอของโลแกนกระแทกเข้ากับข้างกำแพงในทันที เลือดที่ไหลรินออกจากบาดแผลกลางลำตัวแม้จะทำให้เจ็บแสบแต่กลับหยุดความกระหายของสัตว์นักล่าอย่างเซเบอร์ทูธไม่ได้เลย

 

กรงเล็บแหลมของครีดกรีดลงบนลำคอของวูล์ฟเวอรีน เขาพยายามส่งเสียงและออกแรงขัดขืน แต่กลับดูไร้ค่าเมื่อพยายามสู้แรงเซเบอร์ทูธตรงๆ เขาไม่มีทางชนะสัตว์ป่าแสนกระหายตรงหน้านี้ได้เลย ครีดแสยะยิ้มกว้าง แสดงความพึงพอใจอย่างที่เขามักกระทำ รู้สึกดีเสียจนอยากจะขย้ำชายตรงหน้าเสียเดี๋ยวนั้น ลิ้นร้อนเลียชิมรสเลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผล ไม่ว่าอย่างไรรสชาติของวูล์ฟเวอรีนก็ยังคงอร่อยไม่ได้ต่างจากที่ผ่านมา

 

 

“You’re my Wolverine. Always and forever.”

 

“Hhh.. Fuck…”

 

 

Advertisements

[Marvel]Wolverine: Broken

Standard
Title : Broken
Pairing : Wolverine and Daken
Comics : X-Force (Marvel Studio)
Writer : Zol Redfox
Note : กิจกรรม Week 7 ของ @_heroweeklyth

 

‘Nightmare’
ตลอดเวลาหลายปีที่ลืมตามองโลกใบนี้มันไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ดาเคนรู้สึกว่าตนมีชีวิตอยู่ในโลกได้เหมือนกับคนอื่น มันเป็นดั่งฝันร้ายของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ไร้ซึ่งความรัก การถูกมองข้ามและไม่ได้รับความอบอุ่น เขาถูกสั่งสอนมาผิดแปลกกว่าใคร แม้จะอยู่ร่วมกับมนุษย์ทั่วไปแต่เขานั้นแตกต่างจากใครอื่นมากทีเดียว ทรงผมที่เป็นจุดเด่น กรงเล็บและรอยสัก.. สัญชาตญาณของลูกสัตว์ป่าที่กำลังเติบโต
ความแตกต่างนี้ไม่ใช่เพียงเรื่องที่ดาเคน อากิฮิโระเป็นมนุษย์กลายพันธุ์แต่เป็นเรื่องที่เขาถูกสอนสั่งเพื่อให้เติบโตมาเป็นนักฆ่า ถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อความพอใจของบุคคลคนหนึ่ง ดาเคนถูกชักจูงตั้งแต่เด็ก การสร้างความโกรธเกลียดที่เพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ
สิ่งที่เขาต้องการคือความรักแต่สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นนั้นกลับกลายเป็นความเกลียดชัง ‘เจมส์ โลแกน ฮาวเลตต์’ ความเกลียดชังที่แม้แต่ ‘วูล์ฟเวอรีน’ กลับไม่เคยล่วงรู้มาก่อนกระทั่งได้พบหน้า
ความเกลียดชังที่อยากถูกโอบกอดไว้ด้วยความรัก เสียงกระซิบแผ่วเบาบอกว่าตนไม่ได้อยู่เพียงลำพัง ดาเคนไม่เคยได้รับสิ่งนั้นจากใคร และแม้เขาจะต้องการแต่มันกลับถูกซ่อนไว้ลึกเกินกว่าผู้ใดจะล่วงรู้ ลึกลงไปไกลจางหายไปจนเขาไม่รู้สึกต้องการที่จะได้รับมันอีก
สำหรับวูล์ฟเวอรีนแล้วหากมีสักครั้งสักช่วงเวลาหนึ่งที่เขาสามารถช่วยดาเคนได้เขาก็จะทำ โอบกอดร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนนี้ไว้แนบกาย ลูบฝ่ามือหยาบกร้านนั้นไปกับลำตัว กดศีรษะของเขาลงแนบกับบ่าของตน ทำอย่างที่คนเป็นพ่อสมควรกระทำ เพียงสักครั้ง.. แค่ช่วงวินาทีหนึ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องทั้งหมดนี้ได้ รับผิดชอบในสิ่งที่ตนเคยได้ทำลงไป เสียสละเพื่อให้ได้มีโอกาสสักครั้งที่จะได้เลี้ยงดู
เหมือนที่ใครหลายคนพูดว่าวูล์ฟเวอรีนเป็นสัตว์ป่ามากกว่ามนุษย์ สัญชาตญาณและความคิดของเขาจึงไม่ต่างจากสัตว์ป่า ภายในใจของโลแกนเขาโหยหาอ้อมกอดนั้นไม่ต่างจากดาเคน อ้อมกอดที่อาจจะสามารถหยุดทุกๆ เรื่องที่เกิดขึ้นได้
หากว่าเขาไม่บุ่มบ่ามหนีหายออกไป หากว่าตนอยู่ที่นั่น ดาเคนคงจะไม่เกลียดชังเขามากถึงเพียงนี้ และแม้ว่าดาเคนจะเกลียดชังเขามากมายเพียงใดสำหรับวูล์ฟเวอรีนแล้วเขากลับรักดาเคนมากขึ้นเรื่อยๆ รักดาเคนโดยไร้ซึ่งคำพูดบอก แต่ทุกครั้งที่ต้องการแสดงความรักมันกลับเลวร้ายไปเสียทุกครั้ง…
เขาไม่เคยสำเร็จเลยสักเรื่อง หากความรักนี้สามารถช่วยเหลือดาเคนได้เขาก็ยอมมอบทั้งหมดที่ตนรักให้แก่ลูกชาย ขอเพียงดาเคนกลับมาหา.. มองเห็นภาพที่ตนและลูกจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแต่สำหรับวูล์ฟเวอรีนทุกอย่างมันกลับสายไปทุกครั้ง เขามักทำมันพังทุกครั้งกับความคิดโง่ๆ ที่ทำให้ตนต้องทำเรื่องโง่ๆ ลงไป
เขายังจำได้ทุกท่าทางและอากัปกิริยา บาดแผลและความรู้สึกเจ็บปวดไม่ใช่เพียงร่างกายแต่เป็นจิตใจ กรงเล็บที่ทิ่มแทงทะลุร่างนั้นไม่เคยเกรี้ยวกราดมากเท่ากับครั้งนี้มาก่อน ดาเคน อากิฮิโระ.. ลูกชายที่เกิดมาโดยที่เขาไม่เคยได้อยู่ดูแล
เพียงเท่านั้นกลับทำให้เขาอยากจะหยุดสู้เสียทุกครั้ง กรงเล็บที่แทงทะลุลูกนัยน์ตาของเขา ฝ่ามือที่ทึ้งเรือนผมของเขา.. จับศีรษะของวูล์ฟเวอรีนกระแทกลงกับพื้นดิน กดใบหน้าของเขาจมลงไปกับแอ่งน้ำ.. ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้.. โลแกนมักถามกับตัวเองทุกครั้งที่พบหน้าดาเคน เขาต้องการช่วยดาเคน ช่วยให้ชายหนุ่มก้าวผ่านจากการเป็นสัตว์ป่าอย่างที่เขาเคยเป็น อย่างที่ ‘วิคเตอร์ ครีด’ เป็น แต่มันกลับเป็นไปไม่ได้ ดาเคนถลำลึกมากเกินไป
โลแกนยังคงจำได้ดี มือที่จับศีรษะของลูกชาย สัมผัสที่แสนรุนแรง.. มันไม่ใช่การกดลงแนบกับบ่าแต่เป็นการกดลงกับแอ่งน้ำ ร่างของดาเคนที่พยายามสู้และดิ้นออกแรง ร่างที่พยายามจะมีชีวิตอยู่ต่อ..
‘How different I could have been.’
ทำไมมันถึงได้แตกต่างจากที่เขาต้องการนัก.. ความต้องการที่จะโอบกอดดาเคนไว้แนบกาย บอกว่ารักในแบบของพ่อลูกโดยไร้ซึ่งการพูดกล่าว ทำไมมันถึงยากมากมายถึงเพียงนี้.. อ้อมกอดที่เขาต้องการมอบให้ ดาเคนไม่มีวันได้สัมผัสถึงมันเลย ความอบอุ่นที่เขามอบให้กับร่างซึ่งไร้วิญญาณของลูกชาย เขาจดจำได้อย่างแม่นยำ.. เขารู้แก่ใจ.. เขารู้มาตลอดว่ามันจะต้องจบลงในรูปแบบนี้ในสักวันหนึ่ง อ้อมกอดที่เขามอบให้ผู้เป็นลูก..
“Daken.. my son….”
“Sweet dream.”

[SabreWolf]Parallel

Standard

Title : Parallel
Pairing : James ‘Logan’ Howlett l Wolverine / Victor Creed l Sabretooth
Comics : Wolverine (Marvel Studio)
Writer : Zol Redfox

Note : กิจกรรม Week 16 ของ 

 

 

 

‘เส้นตรง’ คือจุดหลายๆ จุดเชื่อมต่อกันจนเกิดเส้นเส้นหนึ่ง
เส้นแนวนอน เส้นแนวตั้ง เส้นแนวขวาง เส้นตะแคง
แต่สำหรับ ‘เส้นขนาน’ แล้วนั้น เส้นขนานคือเส้นตรงสองเส้น
ที่ห่างกันด้วยระยะทางที่เท่ากันตลอดแนวเส้น
หากให้เปรียบเทียบแล้วล่ะก็คำว่าเส้นขนานคงไม่ต่างจากชีวิตของ
‘วูล์ฟเวอรีน’ และ ‘เซเบอร์ทูธ’ เลย

 

         ชีวิตของผู้ชายสองคนซึ่งแตกต่างราวกับฟ้าและเหว วูล์ฟเวอรีนเป็นที่ยอมรับจากใครหลายคน เขามีครอบครัว เขามีพวกพ้องมิวแทนท์ มีคนรักมากกว่าคนเกลียดชังในทางทฤษฎี.. ด้วยเหตุผลเดียวคือคำว่า ‘ฮีโร่’ สำหรับเซเบอร์ทูธซึ่งไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างวูล์ฟเวอรีน เรื่องราวในอดีตเป็นแรงผลักดันทำให้เขาเติบโตขึ้นในแบบที่เป็นอยู่…  ‘วายร้าย’

 

         พวกเขาทั้งสองไม่มีทางเข้าใจตัวตนและบทบาทกันและกันเลยแม้แต่น้อย วูล์ฟเวอรีนหรืออีกชื่อหนึ่ง ‘โลแกน’ เคยถามกับตัวเองหลายครั้งว่าความชิงชังที่วิคเตอร์ ครีดมีให้กับตนเป็นเพราะเหตุผลใด? ทำไมชายคนนี้ถึงยึดติดกับตัวเขามากกว่าคนอื่น ทำไมถึงทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่าใครคนอื่น เมื่อใดที่มีความสุข.. เซเบอร์ทูธจะเข้ามาทำลายมันจนย่อยยับ เหลือไว้เพียงบาดแผล เหลือไว้เพียงความเจ็บปวด ความโกรธแค้นของวูล์ฟเวอรีน

 

         เหตุผลของวิคเตอร์ ครีดคงไม่ต่างจากการเป็นคู่ปรับตัวฉกาจ ทำไมเขาจึงต้องตามตัววูล์ฟเวอรีนอยู่แบบนี้? ทำไมเขาถึงยึดติดกับมิวแทนท์ร่างเล็กคนนี้มากกว่าใครอื่น ยิ่งทำลายชีวิตอันแสนสงบสุขของโลแกนเขากลับยิ่งมีความสุข ความสุขที่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายเกลียดชังตนมากเพียงใด เขาต้องการถูกเกลียดมากกว่าถูกรัก ต้องการให้วูล์ฟเวอรีนบรรดาลโทสะและฮึดสู้กับเขามากกว่าใครอื่น

 

         โลแกนเคยคิดว่าเรื่องทุกอย่างจะจบลงเมื่อครีดตายจากไป เขารู้สึกได้.. เขารับรู้ได้ถึงวินาทีที่คมดาบมุรามาสะฟาดฟันลงบนมัดเนื้อของเซเบอร์ทูธ กล้ามเนื้อที่แข็งเกร็งถูกสะบั้นจนขาด.. ไร้ซึ่งพลังฟื้นตัว วูล์ฟเวอรีนไม่เคยนึกว่าสิ่งนี้จะได้ผลกระทั่งเห็นด้วยตาตัวเองเช่นเดียวกับเซเบอร์ทูธ เขาไม่เคยนึกว่าพลังฟื้นตัวจะไม่สามารถใช้งานได้อีกเมื่อต้องเจอคมดาบของมุรามาสะ

 

         วินาทีที่มุรามาสะสะบั้นลำคอวิคเตอร์ ครีดจนขาดกระเด็นคือวินาทีที่โลแกนเผลอคิดไปชั่ววูบว่าชีวิตของตนจะกลับมาสงบอีกครั้ง  โลหิตสีแดงฉานซึ่งสาดกระเซ็นไปทั่วผืนหิมะสีขาวโพลนเด่นชัดมากกว่าครั้งใดที่เคยได้พบเห็น .. จบลงตรงนี้ เรื่องราวระหว่างวูล์ฟเวอรีนและเซเบอร์ทูธ.. ครั้งนั้น.. คือครั้งสุดท้ายที่วูล์ฟเวอรีนได้พบหน้าเซเบอร์ทูธ แต่นั่นกลับไม่ใช้ท้ายที่สุด

 

         การปรากฏตัวของวิคเตอร์ ครีดหลังจากที่เขาได้สะบั้นคอไปแล้วสร้างความตื่นตะลึงให้กับโลแกนมากกว่าเรื่องอื่นๆ สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? เซเบอร์ทูธตายไปแล้วอย่างแน่นอน.. ไม่มีผู้ใดสามารถรอดพ้นจากดาบมุรามาสะได้เขามั่นใจ.. แม้ว่าเขาจะทราบถึงเหตุผลและคำตอบของเรื่องราวหลังจากนี้แต่กลับสายเกินไป  วิคเตอร์ ครีดกลับมามีชีวิตอยู่บนโลกได้อีกครั้งเสียแล้ว

 

         จากความชิงชังที่มีให้แก่วิคเตอร์ ครีด ความคิดของโลแกนค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปทีละน้อย หากว่าตนสามารถทำให้ชายคนนี้กลายเป็นฮีโร่ได้แล้วล่ะก็คงเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจสำหรับตัวเซเบอร์ทูธเอง  ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นสัตว์ป่า.. สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่มาพร้อมกับการกลายพันธุ์คงไม่แตกต่างจากครีด มีเพียงสิ่งเดียวที่พวกเขาทั้งสองแตกต่างกันคือครีดใช้ชีวิตดังเช่นสัตว์ป่า แต่สำหรับโลแกนเขาใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ นี่อาจเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาทั้งสองไม่สามารถเข้าใจกันได้ เส้นทางที่พวกเขาเลือกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงและไม่มีวันบรรจบกัน.. ไม่มีทางที่จะมาหยุดอยู่ที่จุดเดียวกันได้

 

         หากว่าสักวันหนึ่งสิ่งที่โลแกนพยายามบอกกับครีดเป็นผลสำเร็จมันคงดีไม่น้อยเลย.. มันคงจะดีหากว่าผู้ชายคนนั้นหยุดฆ่าอย่างไร้เหตุผล หยุดที่จะทำลายชีวิตนับร้อยนับพันนั้นเสียที ยิ่งนึกถึงอดีตที่ผ่านมายิ่งทำให้ต้องทบทวน.. ครีดชิงชังเขาหรือความรักกันแน่ ทุกครั้งที่เขามีความรักครีดมักจะทำลายจนย่อยยับ.. วันเกิดในทุกๆ  ปีของเขาครีดมักจะทำลายจนป่นปี้ ปลิดชีพหญิงสาวที่เขารักมากที่สุดสร้างความแค้นและความเกลียดชังมากขึ้นในทุกๆ ปี ด้วยเหตุผลใด? โลแกนไม่เข้าใจและไม่คิดจะเข้าใจ.. สิ่งเดียวที่เขาเข้าใจคือเรื่องเหล่านี้ควรจะจบลงได้เสียที

 

แต่กลับไม่นึกเลยว่าสิ่งที่ทำให้วิคเตอร์ ครีดหยุดการกระทำเหล่านั้น
สิ่งที่ทำให้วิคเตอร์ ครีดเปลี่ยนแปลงตัวเองคือความตายของวูล์ฟเวอรีน
         ความตายที่เซเบอร์ทูธพร่ำบอกว่าจะเป็นผู้ปลิดชีพด้วยตัวเอง..
แต่เมื่อเหตุการณ์นั้นมาถึงแม้ครีดจะบอกใครต่อใครว่าตนมีความปลื้มปิติ
แต่ความจริงนั้นเขากลับรู้สึก ‘คิดถึง’
ราวกับว่าวูล์ฟเวอรีนคือทั้งหมดของชีวิตเขา

 


 

         เรารักเซเบอร์ทูธกับวูล์ฟเวอรีนครับ คู่ที่ไม่ใช่รัก..แต่เป็นความเกลียดชังล้วนๆ ถึงจะบอกว่าเกลียดชังแต่ว่าคนที่น่าตีมากที่สุดก็คือตัววิคเตอร์ ครีดเอง อยากให้เขาเกลียด อยากสู้กับเขาแต่นอนละเมอถึงโลแกนนี่คืออะไร.. มีแต่คิดถึงมีแต่คิดถึง อยู่ทุกครั้งที่มองดาว #…
         ยิ่งตอน Death of Wolverine ปากบอกฉันแฮปปี้มาก ฉันดีใจที่ Runt ตายไปเสียที แต่สุดท้ายกลับคิดถึงเขา ทำไม.. คืออะไร Love-Hate หรือครับวิคเตอร์
      ปล. ถ้ามีโอกาสคิดว่าคงได้เขียนเวอร์ชั่นมูฟวี่เหมือนกันครับ